Medine toprağına ve Peygamber Efendimiz’e (s.a.v.) duyulan saygı, gönül ehli hayatında nasıl tezahür eder?

Medine topraklarının bereketinden faydalanmak ümidiyle İmâm Mâlik, Allah ona rahmet eylesin, Medine’de herhangi bir binite binmez:

“Resûlullah’ın yattığı toprağa hayvan ayağıyla basmaya Allah’tan utanırım” derdi.

MEDİNE TOPRAĞINA SAYGI

Yine İmâm Mâlik’ten rivâyet olunduğuna göre, kendisine ait birkaç atı İmâm Şâfiî’ye hediye etmişti. İmâm Şâfiî: “Hiç olmazsa bunlardan birini gerektiğinde binmek için yanınızda alıkoysanız” deyince, İmâm Mâlik yukarıdaki sözüne benzer bir şey söyledi.

Sûfî Ebû Abdurrahman es-Sülemî (v. 412/1021), çok iyi ok atmasıyla bilinen zâhid gãzî Ahmed ibni Fadlaveyh’in (Fadlûye) şöyle dediğini nakletmiştir:

“Ben, Peygamber Efendimiz’in eline yay alıp ok attığını duyduğumdan beri, abdestsiz olarak elime yay almadım.”

Resûl-i Ekrem Efendimiz’in, savaşta düşmana savaş âletlerini “atmaya” teşvik eden hadîsi şerîflerinden biri şudur: Ukbe İbni Âmir el-Cühenî radıyallahu anh şöyle dedi: Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellemi minberde:

“-Düşmanlarınız için elinizden geldiği, gücünüzün yettiği kadar kuvvet hazırlayınız- (Enfâl 8/60) âyetini okuduğunu, ardından da üç defa: “Dikkat ediniz! Kuvvet demek, düşmana karşı fırlatılıp atılan savaş âletlerini en iyi şekilde kullanmaktır” buyururken işittim. (Müslim, İmâre 167, nr. 1917; Ebû Dâvûd, Cihâd 23, nr. 2514; Tirmizî, Tefsîr 9/5, nr. 3083; İbni Mâce, Cihâd 19, nr. 2813.)

İmâm Mâlik, halkın değer verdiği bir adamın “Medine toprağı kötüdür” dediğini duyunca, ona otuz kırbaç vurulmasına dâir fetvâ vermiş, ayrıca bu şahsın hapsedilmesini emretmiş ve şöyle demiştir:

“İnsanoğlunun en hayırlısının defnedildiği bir toprağın temiz olmadığını söyleyen kimse, esasen boynunun vurulmasını çoktan hak etmiştir!”

Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem sahîh bir hadiste Medine hakkında şöyle buyurmuştur:

“Her kim Medine’de Kitap ve Sünnet’e aykırı bir iş yapar veya bid’at çıkaran birini korursa, Allah’ın, meleklerin ve bütün insanların lâneti onun üzerine olsun. Allah Teâlâ kıyâmet gününde o kimsenin ibâdetlerini ve tövbesini kabul etmeyecektir.” (Buhârî, Fezâilü’l-Medîne 1, nr. 1870, Cizye 10, nr. 3172, Ferâiz 21, nr. 6755, İ‘tisâm 5, nr. 7300; Müslim, Hac 467, nr. 1370.)

Anlatıldığına göre Halîfe Hz. Osmân hutbe okurken, Cehcâh el-Gıfârî onun elindeki Peygamber sallallahu aleyhi ve selleme ait olan asâyı alıp dizinde kırmak istedi. (Resûl-i Ekrem’den sonra halîfelerin hutbe okurken dayandıkları bu asâyı) kırmaması için oradakiler ona: “Yapma, yapma!” diye bağırdılar. Çok geçmeden Cehcâh’ın dizi kangren olduğu için bacağını kestiler; kendisi de senesine varmadan öldü. (İbni Abdilber, el-İstî‘âb, I, 253.)

Resûl-i Ekrem Efendimiz şöyle buyurmuştur: “Benim minberimde yalan yere yemin eden kimse, cehennemdeki yerine hazırlansın!” (Mâlik, Muvatta’, Akdıye 8; Ebû Dâvûd, Eymân 2, nr. 3246; İbni Mâce, Ahkâm 9, nr. 2325.)

Hocalarımın bana rivâyet ettiğine göre Endülüslü Ebü’l-Fazl el-Cevherî Medine’yi ziyârete gelirken, şehrin evlerine yaklaşınca, Peygamber Efendimiz’e hürmeten devesinden indi, şehre doğru yürürken şu mısraları ağlayarak söylemeye başladı:

“Sevgisiyle bizde akıl fikir bırakmayan o yüce zâtın diyârına gelip de, bize onu hatırlatan eserleri görünce bineğimizden indik, ona duyduğumuz saygıdan dolayı yaya yürümeye başladık.”

Medine’yi ziyârete gelen bir zât, Medîne-i Münevvere’yi görünce şu beyitleri okumaya başladı:

“Sevgiliyle aramızdaki perde kalktı, göz kamaştıran ay bütün güzelliğiyle göründü, zihinlerdeki vehimler de kaybolup gitti.

Binitlerimiz bizi Muhammed’e ulaştırdı, artık onlara binmek bize haram oldu.

Çünkü yeryüzüne ayak basanların en hayırlısına bizi iyice yaklaştırdılar. Onlara gereken hürmeti göstermemiz gereklidir.”

Gönül adamlarından biri yaya olarak haccetmişti. Yakınları ona “Niçin bir vasıtaya binmediniz de, yaya olarak haccettiniz?” diye sorunca şu cevabı vermişti: “Efendisinden kaçan köle, efendisinin evine binitli olarak gelmez. Şâyet onun huzûruna yüzüstü gelme imkânım olsaydı, aslâ ayaklarımla yürüyerek gelmezdim.”

Bu gönül adamı şunu anlatıyor: Bizler, günahlarımız ve isyânlarımız dolayısıyla, tıpkı efendisinin evinden kaçan köle gibi Allah’ın yüce divanından kaçtık. Şimdi bağışlanmak için Beytullah’a geldik. Kaçak köle, efendisinin evine nasıl binitli olarak gelemezse, biz de öyle gelemezdik. Eğer Beytullah’a yüzüstü sürünerek gelebilseydim, elbette oraya ayaklarımla gelmezdim.

Kaynak: Kadı İyaz, Şifa-i Şerif

İslam ve İhsan