Bir mümin için rabıtanın asıl ölçüsü ne olmalı? Osman Nûri Topbaş Hocaefendi, bu önemli meseleyi Peygamberimiz (s.a.v.) ve sahâbesinin muhteşem hayat örnekleriyle açıklıyor.

Osman Nûri Topbaş Hocaefendi, rabıta hususunda ölçünün ne olması gerektiğini açıklıyor:

RABITANIN GERÇEK ÖLÇÜSÜ NEDİR?

–Râbıta; mürîdin mürşidine duyduğu muhabbeti dâimâ gönlünde taze tutarak, onun sâlih amellerini ve güzel hâllerini taklide çalışmasından ibarettir.

En muhteşem, en mükemmel kâmil mürşid, Peygamber Efendimiz’dir. Sahâbe-i kiram da mürid olmanın ilk ve en güzel örneklerini sergilerler.

Tarihteki büyük zâlimlerden Firavun, Nemrut, Atillâ, İskender, Hülâgû ve günümüze kadar gelen bütün benzerleri, insanlığın düşmanı ve yüz karası oldular. Hiç sevilmedikleri gibi, hatırlarda zulüm sembolü olarak kaldılar. Saltanatları da hüsranla son buldu.

Sahâbe-i kiram, Peygamber Efendimiz ile râbıtalı idi. Hepsinde istîdatları nisbetince derece derece o muhabbet râbıtası vardı.

Meselâ; On yaşından îtibaren on yıl Fahr-i Kâinât Efendimiz’e hizmet eden Enes bin Mâlik (r.a.), Peygamberimiz’e öyle bir muhabbetle bağlı idi ki; Efendimiz’in irtihâlinden sonraki yıllarda, O’ndan aşk ve şevk ile bahsederken, talebesi şöyle diyor:

“–Üstâdım, sanki şu anda Efendimiz’in huzûrunda gibisiniz, sanki O’na bakıyor gibisiniz...”

Hakikaten Hazret-i Enes (r.a.), ömrünün sonuna kadar, her rüyasında Peygamber Efendimiz’i görürdü.

Abdullah bin Ömer (r.a.) ise Allah Rasûlü’nün bütün hâtıralarını yaşıyor, yaşatıyor, yolda giderken;

“–Efendimiz şuradan geçmişti.” diyor, o da oradan geçiyor. Bu derecede bir muhabbet bağı...

Ashâb-ı kiramdan Cerîr bin Abdillâh el-Becelî, pazar yerinden bir at satın almak istemişti. Beğendiği bir at için satıcı beş yüz dirhem fiyat teklif etti. Cerîr (r.a.); bu ata altı yüz dirhem verebileceğini, hattâ sekiz yüz dirheme kadar fiyatı yükseltebileceğini ifade etti. Çünkü atın değeri yüksek olup, satıcı bunun farkında değildi. Kendisine;

“–Atı, beş yüz dirheme alman mümkün iken, acaba niçin sekiz yüz dirheme kadar fiyatı yükselttin?” diye soruldu. Şu muhteşem cevabı verdi:

“–Biz alışverişte hile yapmayacağımız husûsunda Allâh’ın Rasûlü’ne söz verdik.” (İbn-i Hazm, el-Muhallâ, Mısır, 1389, IX, s. 454 vd.)

İşte yanlıştan koruyan, istikamette dâim eyleyen, tâati sevdiren bu gönül bağına râbıta diyoruz.

Râbıtanın en zirve şekli ise, Rasûlullah Efendimiz ile Ebûbekir Efendimiz’in arasında idi.

Hazret-i Sıddîk, Peygamber Efendimiz’in yâr-i gârı, hicret arkadaşı ve Kur’ân’ın tabiriyle; «İkinin ikincisi» idi. Peygamber Efendimiz’e hayran olmuş ve her şeyini O’na fedâ etmişti. Vefâtından sonra da Peygamberimiz’i her an kalbinde yaşatır, âdetâ O’nun nefesini gönlünde hissederdi.

“Bir gün Ebûbekir (r.a.) minbere çıktı ve; «–Biliyorsunuz ki Rasûlullah (s.a.v.) geçen sene aranızda şu benim durduğum gibi durmuştu...» dedi. Sonra gözlerine yaşlar hücum etti. Sonra bu sözünü tekrarladı, fakat yine hıçkırıklar boğazında düğümlendi. Üçüncü kez tekrarladığında, yine kendini tutamayarak ağladı.” (Bkz. Tirmizî, Deavât, 105)

Bilâl-i Habeşî (r.a.); Fahr-i Kâinât Efendimiz vefat ettikten sonra, O’nu görememenin hicrânıyla bir daha ezan okuyamadı. Seneler sonra, Medîne-i Münevvere’ye gelmişti. Allah Rasûlü’nün mübârek torunları Hasan ve Hüseyin’in kendisinden ısrarla ezan okumasını istemeleri üzerine onları kıramayıp ezan okumaya başladı fakat Allah Rasûlü’nü mihrapta görememenin ızdırâbıyla, gözyaşlarına boğularak, ezanı tamamlayamadı. Bulunduğu yere yığılıp kaldı.

Râbıtada ölçü budur. Peygamberimiz ve ashâbının arasındaki muhabbet bağıdır. Bize misal olarak bu ölçü kâfîdir. Fahr-i Kâinât Efendimiz’e olan muhabbet de, «muhabbetullâh»a basamak teşkil eder. Bunun ötesine geçerek, İslâm’ın rûhu olan tevhîdi zedelemek ve âdetâ şirke kapı açmak ise kat‘iyen meşrû olmaz.

Kaynak: Osman Nuri Topbaş, Sual ve Cevaplarla Tasavvufi Mülahazalar, Yüzakı Yayıncılık

İslam ve İhsan