Gerçek “adamlık” makamı; sözle mi, duruşla mı kazanılır? Dürüst, samimi ve vefakâr bir insan olmanın ölçüsü nedir?

Allah’ın rızâsına uygun imanlı, düzgün, dürüst, güvenilir, samimi, kalbi temiz, yüreği sevgi dolu, kendine ve çevresine hatta tüm yaratılmışlara faydalı, çalışkan, vefakâr, cefakâr, kadirşinas, sâdık, irfanlı, faziletli, doğal, adaletli, vicdanlı, helali haramı bilen ve uygulayan, yardımsever, egosuz, hasetsiz, kinsiz, dedikodusuz, başa kakmayan, tefekkür ve tevekkül sahibi, her şeye hamd edici, nimete şükredici, cömert, eli, yüzü, gözü tertemiz, hoşgörülü, tenkit yerine takdir edici, dinlemeyi bilen, anlayışlı, disiplinli ve programlı, hakka hukuka riayet eden, yani manası ve maddesi ile usul hatası yapmayan, istikamet üzerine yaşayıp, liyakat sahibi olarak, hadis-i şerif mucibince “Her günü bir öncekinden daha üstün olan” özü sözü bir olan “Adam gibi adam” olmak hedefimiz olmalı.

Gerçek Adamlık Neyle Ölçülür?

Biiznillah, başarılı olabilirsek o zaman bu fâni imtihan dünyasının da tadını çıkartarak bâki mutluluk hayatının ümit filizlerini daha çok yeşertmiş oluruz.

Bu hâle, bu günlere gelebilmemiz için yüzyıllardır, resmî-sivil Allah arslanları en küçüğünden en büyüğüne kadar, gözlerini kırpmadan seve seve canlarını feda ettiler. Bu özveri ne için? Tabii ki Allah rızası için, vatan için, namus için vb. Bir kibar-ı kelamda “Hubb’ul-vatan min’el-iman: Vatan sevgisi imandandır” denilmiştir.

Hesap günü geldiğinde, başta Huzurullah olmak üzere ve de o fedakâr cengaverlerimizin karşısına mirasçıları olarak yüzü ak çıkabilmek için sahtelikten arınmış, güvenilir, hâlis kul olmak boynumuzun borcu değil midir? Bizim örnek alacağımız yaratılmış tek en yüce insan olan Sallallahu Aleyhi ve Sellem Efendimiz Hazretleri’nin ism-i şerifi; “Muhammed’ül-emin” idi. Bu zirve örnek, akl-ı selim sahipleri için tükenmez bir hazinedir. İstifade edelim ettirelim, gelişelim, geliştirelim. “Yaratan’a itaat, yaratılmışa hizmet” aslî görevimiz olmalıdır. Sevgi; laf ile olmaz, bir ağaca gönülden sarılmak bile sırt sıvazlamak gibi stresi alır, karşılıklı radyasyon alışverişi olur. Ömrümüzde kaç kere bu mutlu iletişimi yapabildik acaba? İlk fırsatta deneyelim!

“İnnallahe cemilün yuhibbül cemâl: Allah güzeldir, güzeli sever” hadis-i şerifi mûcibince mânâsıyla maddesi ile güzel insan olmaya âzami gayreti göstermeliyiz. Bunun için başta rıza-yı ilâhî, insanların ve tüm mahlûkatın memnuniyeti ve bu çabayı sarf eden şahsın kendisinin de mutmain olması gerekir. Tabii ki bu başarı kolay gelmez. Azm-i kavî ile çalışma ve Allah’a tevekkül ederek olur. Burada matematikte olduğu gibi iki yarım insan, bir tam adam etmez, yarımlar yüzlerce olsa da durum değişmez. O yüzden nitelik (keyfiyet) olmadan nicelik (kemmiyet) bir şey ifade etmez.

Nitelikli İnsan, Nitelikli Toplum

Kamer sûresi 49. âyette Rabbimiz “Şüphesiz biz her şeyi dakik, şaşmaz bir ölçüye ve bir kadere göre yarattık.” buyuruyor ki bu kavramlar nitelik temelli bir nizamı ve Allah’ın hikmetini ifade ediyor. Allah bizi ihsan kıvamındaki en güzel ameli işleyelim diye yaratmıştır. Kâmil insan bununla mücehhezdir. Bir yanda teknoloji ilerlerken olması gereken olmuyor, kalite adamlık geriliyor. Ne sebepten yaratıldığımızı düşünmek, Huzurullah’a ne yüzle çıkılacağı neden çok az kişinin aklına geliyor? Çünkü müteaddit ayetlerde “ekseri nâs” olarak belirtiliyor bu nasipsizler!

Hedefimiz; O ahsen hulk sahibi insan olmalı ki başında da sonunda da sonsuzda da mutluluğa erelim inşallah…

Nereden geldik nereye gidiyoruz?

Geçmişi ve geleceği sonsuz olan nasıl bir âlemdeyiz?

Rabbimiz’e kulluk edebilmek için, yaratılış gayemize ne kadar uygun yaşayabiliyoruz?

Konusunun ehli, salih insan seviyesi için; mânâ ile maddeyi olması gerektiği gibi iyi entegre ederken; aklın gücünün yetmediği yerde, iman gücü ile “Düşünen adam” olarak kulluğun mesuliyetini idrak edelim. Bu iş; detayda ve bütünde program yaparak faydalanılacak kaynakları araştırmakla, ders çıkarmakla, erbâbından istifâde etmekle çalışıp çabalamakla ve de nasiple oluşur...

Sahte İnsan mı, Hâlis Kul mu?

Sahte insan; ne düzgün bir şey konuşur ne de düzgün bir şey üretebilir!

Sahte insan; mutlu olamaz, mutlu edemez, sonu da maalesef hüsrandır!

Sahte insan; yararlı olamadığı gibi kendisine ve tüm mahlukata zararlıdır da!

Sahte insan; nefis ve şeytanın esiridir. Yani hür değildir esarettedir. Yazık çok yazık!

Bu yüzden, doğru insanlar yetişirse muameleleri de, kararları da, öğretileri de, idareleri de, üretimleri de yaşantıları da vb. doğru olur; huzurludur, huzur verir, örnek olur! Eğri cetvelden ve dönüp duran pergelden düz çizgi beklenmeyeceğine göre niyetlerimiz, fikirlerimiz, tespitlerimiz, usullerimiz ve uygulamalarımız düzgün olmalı ki; netice de doğru olsun. Çünkü yaşantı ekindir, unutmayalım o ekilen biçilecektir... Dikkat! Resim varsa Ressam vardır, imar varsa Mimar vardır, mürid varsa Mürşid vardır, mahluk varsa hâlik vardır..!

Hud sûresi 112. âyette “Festakim kema umirte” (Emrolunduğun gibi dosdoğru ol!) buyurulmuştur. Bakara 131. âyette “Eslemtü li rabbilâlemîn" (Âlemlerin Rabbine teslim oldum) diyerek, bu hedefte yaşarsak, vücut dilimizle de örnek olabilirsek dua etmeye de yüzümüz olur. “Adam gibi insan” “İnsan-ı kâmil” olabilip rızasını kazanırsak, Rabbimiz de bizlere Mardiyye Makâmı’nı lütfeyleyerek cennet ve cemâli ile müşerref kılar inşallah...

Allahu veliyyüdtevfik ni’mel mevlâ ve ni’mel refik. (Muvaffakiyet ancak Allah’tandır, O en iyi dost en iyi yardımcıdır.)

Fi emanillah aleyke avnullah. (Allah’a yardımcımız ola, emanetimiz Allah’a...)

Kaynak: Mahmud Sami Kirazoğlu, Altınoluk Dergisi, Sayı: 477

İslam ve İhsan