Sami Efendi’nin Aç Bir Köpeğe Gösterdiği Şefkat

Sâmî Efendi Hazretleri’nin aç bir köpeğe gösterdiği şefkat, mahlûkata merhamet anlayışını ve Allah dostlarının ince gönül hassasiyetini anlatan ibretli bir hatıra.

Merhum babamız Mûsâ Efendi anlatıyor:

SÂMÎ EFENDİ’NİN KÖPEĞE GÖSTERDİĞİ MERHAMET

“Bir hac mevsiminde idi. Muhterem Üstad Sâmî Efendi Hazretleri ve evlâtları Mekke-i Mükerreme’de Beytullâh Mescidiʼne yakın, Türkistanlı Abdüssettâr Efendi’nin, Ciyâd semtindeki evinde idik. Efendi Hazretleri’nin odası, sokağa karşı, refikleri olan bizlerin ise içe doğru idi.

Bir öğle vakti, bulunduğumuz odanın kapısına teşrîf ettiler ve:

«–Dışarıda bir kişinin gâlibâ yemeğe ihtiyacı var!» buyurdular.

Fakir, hemen verilecek yemekleri hazırlayıp kapıya çıktığımda kimseyi göremedim. Beklemeyip gittiğini tahmin ederek geri döndüm. Sekiz on dakika geçmişti ki, Efendi Hazretleri tekrar kapıda göründüler:

«–O muhtaç tekrar geldi; içeriye bakıyor!» buyurdular.

Tekrar yemekleri alıp kapının önüne çıktığımda, dilini dışarıya çıkarıp içeriye bakan hayvancağızı, yani acıkmış köpeği gördüm. Hemen yemekleri olduğu gibi önüne koydum. Çok acıkmış olacaktı ki, hepsini yiyiverdi.”

Hisse:

Büyüklerin nezâket ve tevâzuu da böylesine büyük olur. Sâmî Efendi Hazretleri, köpeği cins ismiyle çağırmamış, “kişi” tâbirini kullanmıştı. Hattâ çoğu zaman hayvanlara “mahlûk” yerine, “Allâh’ın kulu” tabirini kullanırlardı.

Çünkü Yaratanʼdan ötürü yaratılanlara gösterilen ahlâk güzelliği, hakîkatte Cenâb-ı Hakkʼa arz edilmiş, O’na candan bağlı bir gönül, yani kalb-i selîm güzelliğidir.

Kalb-i selîme erişen ise, dostluğun bitmez tükenmez kaynağına erişmiştir. Öyle kalpler, cömertlik ve merhametin şâheseridir.

Kaynak: Osman Nuri Topbaş, Kıssaların Diliyle Müminlerin Gönül Ufku, Erkam Yayınları

İslam ve İhsan