Terziye Tevbeyi Öğreten Otuz Yıllık Meslek Dersi

Canı boğazına gelmeden önce tevbe etmenin önemini anlatan, otuz yıllık bir terzinin mesleği üzerinden yapılan sarsıcı ve ibretlik tevbe nasihati.

Bir terzi, sâlihlerden bir zâta;

BİR TERZİYİ TEVBEYE SEVK EDEN İKAZ

“–Rasûlullah’ın; «Allah Teâlâ, kulunun tevbesini, canı boğazına gelmediği müddetçe kabûl eder.»[1] hadîs-i şerîfi hakkında ne buyurursunuz?” diye suâl etti.

O zât da:

“–Evet, öyledir. Ama senin mesleğin nedir?” diye sordu.

“–Terziyim elbise dikerim.”

“–Terzilikte en kolay şey nedir?”

“–Makası tutup kumaşı kesmektir.”

“–Kaç seneden beri bu işi yaparsın?”

“–Otuz seneden beri.”

“–Canın gırtlağına geldiği zaman, kumaş kesebilir misin?”

“–Hayır, kesemem.”

“–Ey terzi! Bir müddet zahmet çekip öğrendiğin ve otuz sene kolaylıkla yaptığın bir işi, o zaman yapamazsan, ömründe hiç yapmadığın tevbeyi o an nasıl yapabilirsin?!

Bugün gücün yerinde iken tevbe et! Yoksa son nefeste istiğfar ve hüsn-i hâtime nasîb olmayabilir. Sen hiç: «Ölüm gelmeden evvel tevbe etmekte acele ediniz!»[2] îkâzını işitmedin mi?”

Bunun üzerine terzi ihlâsla tevbeye sarıldı ve sâlihlerden oldu.

Hisse:

Kulların önünde binbir türlü nefsâniyet çukuru vardır ki bunların belki de en tehlikelisi, samimî tevbeyi sürekli ertelemektir. Oysa tevbe ve istiğfâra sarılmak, ebedî selâmetimiz için çok mühimdir.

Şeyhülislâm Kemâl Paşazâdeʼnin;

“Tevbeyi tehir etmek haramdır. Günahlarından tevbe eden kişinin, tevbesini geciktirmesinden dolayı da tevbe etmesi gerekir.”[3] şeklindeki fetvâsı da tevbede acele etmenin lüzûmunu açıkça beyân etmektedir.

Velhâsıl tevbe ederek hâlimizi ıslâh etmek için, gün bugün, fırsat bu fırsattır. Biz bu fırsattan gâfil kalsak da ecel senedinin vâdesi dolduğunda Azrâil aleyhisselam bir an bile vazifesinden gâfil kalmayacaktır.

Nitekim tevbeyi, sâlih amelleri ve kulluğu, gelip gelmeyeceği meçhul yarınlara erteleyenler hakkında;

“Yarın diyenler helâk oldu.” buyrulmuştur.

Zira öyle bir gün gelecek ki o günün yarını olmayacak!..

Dipnot:

[1] Tirmizî, Deavât, 98.

[2] Münâvî, Feyzü’l-Kadîr, V, 65.

[3] İbn-i Kemâl, Şerhu Riyâzi’s-Sâlihîn, 1/84.

Kaynak: Osman Nuri Topbaş, Kıssaların Diliyle Müminlerin Gönül Ufku, Erkam Yayınları

İslam ve İhsan