Peygamber Efendimiz’e Muhabbet Osmanlı’da Nasıl Yaşandı?

Osmanlı’da Peygamber Efendimiz’e duyulan derin muhabbetin ve hürmetin II. Abdülhamid Han ile Fahreddin Paşa’dan ibretlik misalleri.

Misallerde görüldüğü gibi Hazret-i Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem-’e muhabbetin bereketi, yalnız mânevî âlemde tezâhür etmez.

OSMANLI’NIN PEYGAMBER EFENDİMİZ’E MUHABBETİ VE HÜRMETİ

Zâhir âlemde de o feyz ve bereketin müşahhas tezâhürleri olur. Bunun en iyi misâli Osmanlı Devleti’dir.

Onlar, devletlerini çoğu kere “Devlet-i Muhammediyye” sûretinde adlandırmışlar ve ordularındaki her ferdi -kendi istîdatları ölçüsünde- O yüce varlığın bir küçük modeli telâkkî ederek “Mehmetçik” diye isimlendirmişlerdir.

Nitekim Osmanlı Devleti’nin tarihteki diğer İslâm devletlerinin hepsinden daha uzun bir ömürle muammer olması da, devlet ricâlinin, başka meziyetleri yanında bir de ve en ehemmiyetli olarak, Hazret-i Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem-’e tekrîm, tâzîm ve muhabbette erişilmez bir zirvede oluşlarıdır.

Aşağıda anlatacağımız hâdiseler, bu zirveye tipik birer misaldir:

II. Abdülhamid Han’ın Peygamber Sevgisi

Dünya müslümanlarının Haremeyn’e kolayca gidip gelmelerini temin için Hicaz Demiryolu Hattı’nı inşâ ettiren 2. Abdülhamid Han, bu demiryolunun Sünnet-i Seniyyeʼye uygun olması için Hazret-i Peygamber’in seyahatlerinde dinlendiği noktalara istasyon yapılmasını emretmiş, böylece demiryollarını bile bir muhabbet akışı içinde Medîne’ye ulaştırmıştır.

Diğer bir misal:

Fahreddin Paşa’nın Ravza-i Mutahhara’daki Edebi

Osmanlı paşalarından meşhur Medîne müdâfii Fahreddin Paşa, Rasûlullâh’ın rûhâniyetini rahatsız etme endişesiyle Ravza’nın tâmirinde vazife alan ustalara, herhangi bir çivi çakmak îcâb ettiği takdirde, mutlakâ tahta çekiç kullanılması ve çekiç ile çivi arasına da lastik bandaj konularak sükûnetin ihlâl edilmemesini emretmiştir. Bu hususta onu böylesine bir edep ve inceliğe sevk eden âyet-i kerîme şöyledir:

“Ey îmân edenler! Seslerinizi Peygamber’in sesinin üstüne yükseltmeyin! Birbirinize bağırdığınız gibi Peygamber’e yüksek sesle bağırmayın; yoksa siz farkına varmadan amelleriniz boşa gidiverir.” (el-Hucurât, 2)