Kamil Bir İmana Sahip Olmanın Sırrı

Kamil bir imana sahip olmak için neler yapmalıyız? Kamil bir imana sahip olmanın sırrı nedir? İşte cevabı...

Kamil bir imana sahip olabilmek ancak Hz. Peygamberi aleyhissalâtü vesselam kendi nefsimizden daha fazla sevmemizle mümkündür. “Peygamber, müminler için kendi öz nefislerinden daha evladır” (Ahzab, 6) âyeti kerimesi ile kulların göz bebeği Hz. Peygambere (sav.) mutlak bir öncelik tanınması, mümince yaşarken her davranışın bu şuuru içermesi gerektiği belirtiliyor.

Hz. Mevlânâ Celaleddîn-i Rûmî şöyle buyuruyor: “Bahar gelmekle taş yeşermez. Toprak gibi yumuşak ol ki sana da bir Muhammedi güneş huzmesi gelirse Muhammedi feyizler bitsin, halk olsun!”

Allah’ın rahmeti her daim üzerimizdedir. Bir an bile kesilse hiç bir alem yaşanabilecek bir halde kalmaz. Nasıl ki Allah’ın rahmetine her an muhtaçsak, bu ilahi rahmetin kaynağı olan Rasulullah Efendimiz aleyhissalâtü vesselâm’e olan daimi muhabbetin kalbimizde olmasına muhtacızdır.

ONUN SEVDASI BENZERSİZDİR

Biz en şereflisi, Fahr-i Kâinat Hz. Muhammed’i(sav) anlamak ve sevmek mecburiyetindeyiz çünkü onun bize olan sevdası benzersizdir. O en seçkin insandır, varlık sebebidir, ama o kulluğu tercih etmiştir. Kulluğa giden ana yol Peygamber Efendimiz’e benzemekten geçer. Biz Peygamber Efendimiz’i (sav) kendi hayatımıza ne kadar rehber edebilirsek, O’na olan muhabbetimiz o kadar artar. Peygamber Efendimiz’e olan aşk, O’na giden yolun rehberidir. Civâr-ı huzurunun anahtarı ona benzemeye çalışmakla elde edilir. Fahr-i Kâinat Efendimizin nuruyla ancak kendimizi, ailemizi, dünyevîliklerimizi ve sevdiklerimizi fedâ ederek nurlanabiliriz. Kamil bir imana sahip olabilmek ancak Hz. Peygamberi aleyhissalâtü vesselam kendi nefsimizden daha fazla sevmemizle mümkündür. “Peygamber, müminler için kendi öz nefislerinden daha evladır” (Ahzab, 6) âyeti kerimesi ile kulların göz bebeği Hz. Peygambere (sav.) mutlak bir öncelik tanınması, mümince yaşarken her davranışın bu şuuru içermesi gerektiği belirtiliyor.

Peygamber Efendimizi aleyhissalâtü vesselam tanıyabilmek, O’nun nurunu müşahede etmek adına bu dünyaya geldik. Allah’ın Habibine olan aşkına katılmak için bu dünyaya geldik. Kur’ân-ı Kerîm’de Hz. Peygamber (sav) hakkında, “...İşte size Allah’tan bir nûr ve apaçık bir kitap gelmiştir.” (Maide, 15) İnsanoğlunun hayatta karşılaştığı her bir problemin çözümü, aslında yegâne öğretmenimiz, rehberimiz, hidayet nurunun kaynağı olan Habibi Hudâ Muhammed Mustafa (sav) Efendimiz’in ta kendisidir. Çünkü O, yaşayan Kur’an’dır. Hayatın her alanında, her birimiz için en mükemmel örnek olmuştur. O, bize asil karakteriyle nasıl mükemmel bir öğretmen, baba, danışman, savaşçı, eş, çalışan, kumandan olunacağını göstermiştir. Kendi ifadesiyle O, “güzel ahlakı tamamlamak için” gönderilmiştir. Cahiliye devrinde gelmiş ve bilinçsizliğin karanlıklarını en küçük zerrelerine varana kadar ortadan kaldırmıştır. Bu dünyanın rastladığı en tesirli temizliktir. O fani varlığımızı sonsuz merhamet ve keremiyle nurlandırmıştır. O’nun sayesinde müthiş bir birleştirici güç ve evrensel bir sevgi bütün kâinata yansıyor. O farklılıkları ve ayrılıkları yok etmiştir.

Efendimiz Hz. Muhammed aleyhissalâtü vesselam faziletler güneşi, kalplerin sevgilisi, kulların baş tacı, abd-i has ve irşad nurudur. O, (sav) Allah’ın en mükemmel ve mükemmil aynasıdır. Hakîkat madeni odur. Kâmil aşkın cisimleşmiş halidir. Enbiyanın serdarı, kâinatın muallimi, nübüvvet ve risalet güneşidir O sallallahu aleyhi ve sellem. Kur’ân, diğer bütün ilâhî vahiyleri ihtiva etmektedir. Bu yüzden Efendimiz, nübüvvet’in mührü ve hâtemidir. Kur’ân’ın bütün hikmeti Efendimiz’de mündemiçtir; Kur’ân, Efendimiz’in zâtını, sıfatlarını, irfanını, hayatını, kalbini ve ahlâkını anlatmaktadır. Onun varlığı Kur’ân’ın kelimâtında remzedilmiştir. Hz. Peygamberin tabiatı, ahlâkı, güzelliği ve şahsiyeti Allah’ın kâinatı ve içindeki her şeyi yaratma sebebidir. Habîb’ine, “Sen olmasaydın, felekleri yaratmazdım” diye hitap buyurmuştur Rabbü’l-Âlemîn. O, (sav) bütün irşad makamlarının sahibidir. Kur’ân’da; “(Habîbim!) De ki: “Eğer Allah’ı seviyorsanız, o hâlde bana tâbi’ olun ki, Allah (da) sizi sevsin ve günahlarınızı size bağışlasın!” (Al-i İmran, 31) buyurulmuştur.

Bütün hayatı boyunca Efendimiz’in doğrudan kendi aziz nefsi için dilediği bir şey, yaptığı bir dua, bir niyet, güttüğü bir maksat, varmaya çalıştığı bir hedef olmamıştır. O, dünyadaki varlığını tamamen kendi ümmetine adamıştı. Eğer Allah’ın Habîb’ine benzemek istiyorsak, O’nun ümmetine yaptığı asla bitmeyecek olan ve şu an da geçerli olan çağrısına kulak verip icabet etmeliyiz. Her an gelen rahmet, nimet, lütuf, ihsan ve merhamet çağrısına her an icabet halinde olmalıyız. Efendimiz’in hasret ve özlemlerini paylaşırsak, o zaman Rabb-i Teâlâ’nın Habîb’ini bu dünyaya gönderme maksadına uygun bir iş yapmış oluruz. Dahası, Efendimiz’in ardında öylesine bir saf tutmalıyız ki Fatihâ’nın “İyyâke na’büdü ve iyyâke nestain” kısmında bedenî, kalbî, hissî ve zihnî bir fena hali yaşayabilelim. Bu dördüncü âyetle kulluk şuuru zirveye varıp bütün varlığımıza sirayet ediyor.

SÜNNETİ OLAN TEK PEYGAMBER

Sünneti olan tek peygamber Hâtem-ül Enbiyâ’dır. O, bizi; “Size benim sünnetime sımsıkı yapışmanızı sarılmanızı tavsiye ederim” diye müjdeledi. Sünnet onun hayat tarzıdır. Bu Ümmet-i Muhammed’e verilmiş en büyük lütuftur. Ehl-i Sünnet, Muhammedî yaşayabilmek için Allah ‘ın rahmetine sığınır, çünkü O Allah’ın huzurundaki sırdır. Muhammed Esed, ‘Yolların Ayrılış Noktasında İslam’ kitabında şöyle der: “İslam vücudunun, hem sağlık hem de hastalık zamanında yönelebileceği, bünyesine sindirerek organlarının tam manasıyla kuvvetlenmesini ve hayat imkanı kazanmasını temin edeceği tek ilâç, Rasûl-i Ekrem’in (sav) sünnetidir. Sünnet, on üç asırdan fazla bir zaman içinde vâki İslâmi diriliş ve gelişmeyi anlamanın anahtarı olmuştur; şimdiki çöküş ve çözülüşümüzü anlamanın da anahtarı niçin olmasın? Rasûlullah’ın (sav) sünnetini uygulamak, İslâm’ın varlığını ve ilerlemesini korumak demektir. Sünnetin terki ise, İslâm’ın çökmesidir. Sünnet, İslâm binasını tutan çelik iskelet idi, Sen, herhangi bir binanın iskeletini yok edince, kâğıttan bir baraka gibi onun çökmesine şaşar mısın?”

Fahr-i Kâinat Hz. Muhammed(sav) dünyadaki varlığını tamamen kendi ümmetine adamıştı. “Şanım hakkı için, size kendinizden öyle izzetli bir peygamber geldi ki, sıkıntıya düşmeniz ona ağır gelir; size düşkündür ve müminlere karşı şefkatli ve merhametlidir” (Tevbe, 128). Hazreti Peygamber’in(sav) büyüklüğü ilimde, hikmette, zekâda ve ferasetteki üstünlüğünde değil, yoksulluğunda, hiçliğinde, tevazuunda, kulluğunda ve itidalinde yatmaktadır. Günde yüz kez tövbe ediyor, tekrar tekrar Rabbine yalvarıyordu: “Hamd sanadır Ey Rabbim, Seni Senin ilminin gerektirdiği kadar bilemedik, ey Zâhir! Hamd sanadır Ey Rabbim, Sana kulluğun gerektirdiği kadar hamd edemedik ey Hamîd!”

Cenab-ı Hakk’ın Nur-u Muhammedî’sinden daha yakın hiç bir şey yoktur. O, hem aydınlanmış, hem de aydınlatıcı olarak şöyle yakarıyordu; “Ey Rabbim! Bize eşyayı olduğu gibi göster!” Diğer peygamberlerin bütün ilmi, nuru ve kemâli, en asil Rasûlün yansımalarından ibarettir. Halbuki o tam bir tevazu içinde dua ediyordu; “Ey Rabbim! Beni fakir olarak yaşat, fakir olarak öldür, ve fakirler arasında dirilt!” Aleyhissalâtü vesselam Efendimiz Peygamberlerin nihai ve hatemiydi, ama o bunu şöyle ifade ederdi; “Ben duvarı tamamlayan son tuğlayım.” Uhud Harbi’nde ashabı ondan, Rabbinden; “Düşmanı kahretmesini dilemesini” talep etti. Yüzü kanlar içindeydi, ama o af için dua etti; “Ya Rab! Kavmimi affet, onlar bilmiyorlar.”

Hz. Peygamber’i O’nun izinden gidip, O’nu takip ederek sevmeliyiz. O’nun sünnetine riayet ederek O’nu sevmeliyiz. Ve Ancak O’nu severek ancak onun izinden gitmiş oluruz.

Kaynak: Rabia Brodbeck, Altınoluk Dergisi 2019 Aralık, Sayı:406

BENZER YAZILAR

 

HAK DOSTLARININ PEYGAMBER SEVGİSİ

Hak Dostlarının Peygamber Sevgisi

SAHABENİN PEYGAMBER SEVGİSİNE ÖRNEKLER

Sahabenin Peygamber Sevgisine Örnekler

PAYLAŞ:                

YORUMLAR

İlk yorumu yapan siz olun!

Yorum Ekle

İslam ve İhsan

İslam, Hz. Adem’den Peygamber Efendimize (s.a.v) gönderilen tüm dinlerin ortak adıdır. Bu gerçeği ifâde için Kur’ân-ı Kerîm’de: “Allâh katında dîn İslâm’dır …” (Âl-i İmrân, 19) buyurulmaktadır. Bu hakîkat, bir başka âyet-i kerîmede şöyle buyurulur: “Kim İslâm’dan başka bir dîn ararsa bilsin ki, ondan (böyle bir dîn) aslâ kabul edilmeyecek ve o âhırette de zarar edenlerden olacaktır.” (Âl-i İmrân, 85)

...

Peygamber Efendimiz (s.a.v) Cibril hadisinde “İslam Nedir?” sorusuna “–İslâm, Allah’tan başka ilâh olmadığına ve Muhammed’in Allah’ın Rasûlü olduğuna şehâdet etmen, namazı dosdoğru kılman, zekâtı vermen, Ramazan orucunu tutman, yoluna güç yetirip imkân bulduğun zaman Kâ’be’yi ziyâret (hac) etmendir” buyurdular.

“İman Nedir?” sorusuna “–Allah’a, meleklerine, kitaplarına, peygamberlerine, âhiret gününe inanmandır. Yine kadere, hayrına ve şerrine îmân etmendir” buyurdular.

İhsan Nedir? Rasûlullah Efendimiz (s.a.v): “–İhsân, Allah’a, onu görüyormuşsun gibi kulluk etmendir. Sen onu görmüyorsan da O seni mutlaka görüyor” buyurdular. (Müslim, Îmân 1, 5. Buhârî, Îmân 37; Tirmizi Îmân 4; Ebû Dâvûd, Sünnet 16)

Kuran-ı Kerim, Peygamber Efendimize (s.a.v) gönderilen ilahi kitapların sonuncusudur. İlahi emirleri barındıran Kuran ve beraberinde Efendimizin (s.a.v) sünneti tüm Müslümanlar için yol gösterici rehberdir.

Tüm insanlığa rahmet olarak gönderilen örnek şahsiyet Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed Mustafa (s.a.v) 23 senelik nebevi hayatında bizlere Kuran ve Sünneti miras olarak bırakmıştır. Nitekim hadis-i şerifte buyrulur: “Size iki şey bırakıyorum, onlara sımsıkı sarıldığınız sürece yolunuzu asla şaşırmazsınız. Bunlar; Allah’ın kitabı ve Peygamberinin sünnetidir.” (Muvatta’, Kader, 3.)

Tasavvuf; Cenâb-ı Hakkʼı kalben tanıyabilme sanatıdır. Tasavvuf; “îmân”ı “ihsân” gibi muhteşem ve muazzam bir ufka taşımanın diğer adıdır. Tasavvuf’i yola girmekten gaye istikamet üzere yaşayabilmektir. İstikâmet ise, Kitap ve Sünnet’e sımsıkı sarılmak, ilâhî ve nebevî tâlimatları kalbî derinlikle idrâk edip onları hayatın her safhasında vecd içinde yaşayabilmektir.

Dua, Allah Teâlâ ile irtibatta bulunmak; O’na gönülden yönelmek, meramını vâsıta kullanmadan arz etmek demektir. Hadisi şerifte "Bir şey istediğin vakit Allah'tan iste! Yardım dilediğin vakit Allah'tan dile!" buyrulmuştur. (Ahmed b. Hanbel, Müsned, 1/307)

Zikir, bütün tasavvufi terbiye yollarında nebevi bir üsul ve emanet olarak devam edegelmiştir. “…Bilesiniz ki kalpler ancak Allâh’ı zikretmekle huzur bulur.” (er-Ra‘d, 28) Zikir, açık veya gizli şekillerde, belirli adetlerde, farklı tertiplerde yapılan önemli bir esastır. Zikir, hatırlamaktır. Allah'ı hatırlamak farklı şekillerde olabilir. Kur'an okumak, dua etmek, istiğfar etmek, tefekkür etmek, "elhamdülillah" demek, şükretmek zikirdir.

İlim ve hâl kelimelerinden oluşmuş bir isim tamlaması olan ilmihal (ilm-i hâl) sözlükte "durum bilgisi" demektir. Bütün müslümanların dinî bilgi ve uygulama bakımından ihtiyaç duyduğu, bir bakıma müslüman olmanın ve müslümanlığın icaplarını yerine getirmenin ön şartı durumundaki fıkhi temel bilgiler ilmihal diye anılmıştır.

İslam ve İhsan web sitesinde İslam, İman, İbadet, Kuranımız, Peygamberimiz, Tasavvuf, Dualar ve Zikirler, İlmihal, Fıkıh, Hadis ve vb. konularda  güvenilir kaynaklardan bilgiye ulaşabilirsiniz.