Allah (c.c) Muhabbetinin En Mühim İşareti

Muhabbetin kantarı, fedakârlıktır. Peki Allah (c.c) muhabbetinin en mühim nişânesi, işareti nedir? İşte cevabı...

Yunus Emre Hazretleri buyurur:

Ârif can verir duymaz, yalancı mala kıymaz;
Yalan ile gerçeği, beraber tutmayalar…

Hazret-i Âdem -aleyhisselâm-’ın oğulları Hâbil ile Kābil, Allâh’a birer kurban adamışlardı. O zamanlar kurban, herkesin mesleği îcâbı, elinde bulunan maldan verilirdi. Kurban verilen bu mallar, bir dağ başına konulur, bir müddet sonra gidilip bakıldığında; gökten inen ateş tarafından yakılarak ortadan kaybolan kurbanın, Cenâb-ı Hak tarafından kabûl edilmiş olduğu anlaşılırdı.

Sâlih ve müttakî bir kul olan Hâbil’in koyun sürüleri vardı. Kurban vermek için, içlerinden en semiz ve gösterişli olan bir koçu seçti. Kābil ise, ziraatle meşguldü. Fakat gözünü hırs bürüyüp gönlünü haset ateşi sarmış bulunduğundan, o gaflet içinde, gidip cılız buğdaylardan oluşan bir demeti kurban olarak ayırdı.

Hâbil ile Kābil, bir müddet sonra bıraktıkları kurbanları tedkîk etmek için gittiler. Hâbil’in kurban ettiği koçun kabûl edilmiş olduğunu; Kābil’in cılız buğday demetinin ise bıraktığı gibi durduğunu gördüler. (İbn-i Sa’d, I, 36)

Âyet-i kerîmede:

(Kurbanların) ne etleri, ne de kanları Allâh’a ulaşır. Allâh’a ulaşan, ancak takvânızdır…” (el-Hacc, 37) buyrulduğu gibi, kulun Hak katındaki kıymeti de, kalbindeki Allah korkusu ve muhabbeti kadardır.

ALLAH MUHABBETİNİN EN MÜHİM İŞARETİ

Muhabbetin kantarı, fedakârlıktır. Allah muhabbetinin en mühim nişânesi de, kulun gerektiğinde Allah için ne kadar risk alabildiği ve sevdiği şeylerden ne kadar fedakârlıkta bulunabildiğidir. Bunlar, kulun Allâh’a muhabbet ve yakınlık derecesinin en çok test edildiği iki imtihan vesîlesidir.

Hazret-i İbrahim -aleyhisselâm- canıyla, malıyla, evlâdıyla muhabbetullah imtihanlarından geçti, hepsinde de Rabbini tercih ederek Allâh’ın halîli/dostu oldu. Cenâb-ı Hakk’a kalben yaklaştıkça, derûnunda öyle ufuklar açıldı ki, Allah için yaptığı o muhteşem fedakârlıkları bir “hiç” hükmünde gördü. Cenâb-ı Hakk’ın rahmetine ilticâ ederek:

(Yâ Rabbi, insanların) diriltileceği gün beni mahcup etme!” (eş-Şuarâ, 87) niyâzında bulundu.

Hazret-i Ebû Bekir Efendimiz, canını, malını, her şeyini Allah Rasûlü’ne adadı. Fakat kendini hiçbir şey yapamamış bir abd-i âciz olarak gördü:

“–Ben de, malım da, hepsi Siz’e âit değil mi yâ Rasûlâllah?!” dedi.[5] Bu sûretle kendisini bütün varlığıyla Peygamber Efendimiz’e adadığını ve O’nda fânî olduğunu ifade etti.

Buna mukâbil, bazı kimseler de Peygamber Efendimiz’e gelerek, zekât vermekten ve Allah yolunda cihâd etmekten muaf tutulmalarını talep ediyorlardı.

Âyet-i kerîmede buyrulduğu üzere:

“…Herkes, kendi mizaç ve meşrebine göre iş yapar. Bu durumda kimin doğru bir yol tuttuğunu Rabbiniz en iyi bilendir.” (el-İsrâ, 84)

Dolayısıyla kulların bu cihanda Allah için gösterdikleri fedakârlıklar, onların Hak katındaki mevkîlerine de işaret etmektedir.

Kalbi muhabbetle Allâh’a bağlı olan gerçek bir mü’min; ibadetlerini, sâlih amellerini, gayret ve fedakârlıklarını en güzel şekilde yapmaya çalışır, fakat bunların âdeta okyanusa dökülen bir kova su misâli, bir “hiç” hükmünde olduğunu bilir. Kendini henüz hiçbir şey yapamamış, âciz bir kul olarak görür. Ebedî âkıbeti hususunda yüreği tir tir titrer. Son nefese kadar sürekli artan bir kulluk gayreti içinde yaşayıp dâimâ Cenâb-ı Hakk’ın lûtfuna, keremine, rahmet ve mağfiretine sığınır.

İnsan ne kadar acıkırsa acıksın, iki-üç kap yemekle karnı doyar. Ardından en lezzetli yemekler bile ikram edilse, artık gınâ gelir, onları yiyemez. Dünyevî lezzetler böyledir. Fakat uhrevî lezzetlerde doyum yoktur. Bunun için Allah yolundaki gayretlerin mânevî lezzetini tatmış bir mü’min, aslâ amellerini kâfî görmez. Hadîs-i şerîfte buyrulduğu üzere:

“Mü’min, sonunda varacağı yer Cennet oluncaya kadar, işittiği hiçbir hayra doymaz.” (Tirmizî, İlim, 19/2686)

Dolayısıyla son nefese kadar sürekli artan bir kulluk gayreti içinde bulunur. Hakk’a yakın gönüllerdeki kulluk edebi böyledir.

Bunun zıddına, îmânın halâvetini ve Allah yolundaki gayretlerin mânevî lezzetini lâyıkıyla tadamamış kullar ise, âdeta mecbûriyet savma kabîlinden yaptıkları azıcık amellerini gözlerinde büyütürler. Kulluk gayretlerini toplumdaki gâfillerin durumuyla kıyaslayıp kendilerini ebedî kurtuluşu garantilemiş gibi görürler.

Hâlbuki Cenâb-ı Hak, yüce Zât’ına kulluğun nasıl yapılması gerektiğini görüp hâlimize çekidüzen vermemiz için; peygamberlerini, sâlih kullarını, Ensâr ve Muhâcirleri örnek göstererek, onlara güzelce tâbî olmamızı istemektedir.

Cenâb-ı Hak:

“Sevdiğiniz şeylerden infâk etmedikçe birr’e (yani îman, ibadet, ahlâk ve fazîlette hayrın kemâline) eremezsiniz…” (Âl-i İmrân, 92) buyuruyor.

Bilhassa bu mübârek üç aylar mevsiminde, bu âyet-i kerîme muktezâsınca, Allah yolundaki gayret ve cömertliğimizi test etmeliyiz. Bir infakta bulunurken kalbimizi yoklamalıyız:

“Acaba verirken seviniyor muyuz? Yoksa içimizde dünyevî kaygılar, nefsânî tereddüt ve sıkıntılar mı yaşıyoruz?”

Kaynak: Osman Nuri Topbaş, Altınoluk Dergisi, 2021 – Mart, Sayı: 421

MUHABBETİN VE NEFRETİN ALLAH İÇİN OLSUN!

Muhabbetin ve Nefretin Allah İçin Olsun!

GERÇEK MUHABBETİN ALAMETLERİ

Gerçek Muhabbetin Alametleri

PAYLAŞ:                

YORUMLAR

İlk yorumu yapan siz olun!

Yorum Ekle

İslam ve İhsan

İslam, Hz. Adem’den Peygamber Efendimize (s.a.v) gönderilen tüm dinlerin ortak adıdır. Bu gerçeği ifâde için Kur’ân-ı Kerîm’de: “Allâh katında dîn İslâm’dır …” (Âl-i İmrân, 19) buyurulmaktadır. Bu hakîkat, bir başka âyet-i kerîmede şöyle buyurulur: “Kim İslâm’dan başka bir dîn ararsa bilsin ki, ondan (böyle bir dîn) aslâ kabul edilmeyecek ve o âhırette de zarar edenlerden olacaktır.” (Âl-i İmrân, 85)

...

Peygamber Efendimiz (s.a.v) Cibril hadisinde “İslam Nedir?” sorusuna “–İslâm, Allah’tan başka ilâh olmadığına ve Muhammed’in Allah’ın Rasûlü olduğuna şehâdet etmen, namazı dosdoğru kılman, zekâtı vermen, Ramazan orucunu tutman, yoluna güç yetirip imkân bulduğun zaman Kâ’be’yi ziyâret (hac) etmendir” buyurdular.

“İman Nedir?” sorusuna “–Allah’a, meleklerine, kitaplarına, peygamberlerine, âhiret gününe inanmandır. Yine kadere, hayrına ve şerrine îmân etmendir” buyurdular.

İhsan Nedir? Rasûlullah Efendimiz (s.a.v): “–İhsân, Allah’a, onu görüyormuşsun gibi kulluk etmendir. Sen onu görmüyorsan da O seni mutlaka görüyor” buyurdular. (Müslim, Îmân 1, 5. Buhârî, Îmân 37; Tirmizi Îmân 4; Ebû Dâvûd, Sünnet 16)

Kuran-ı Kerim, Peygamber Efendimize (s.a.v) gönderilen ilahi kitapların sonuncusudur. İlahi emirleri barındıran Kuran ve beraberinde Efendimizin (s.a.v) sünneti tüm Müslümanlar için yol gösterici rehberdir.

Tüm insanlığa rahmet olarak gönderilen örnek şahsiyet Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed Mustafa (s.a.v) 23 senelik nebevi hayatında bizlere Kuran ve Sünneti miras olarak bırakmıştır. Nitekim hadis-i şerifte buyrulur: “Size iki şey bırakıyorum, onlara sımsıkı sarıldığınız sürece yolunuzu asla şaşırmazsınız. Bunlar; Allah’ın kitabı ve Peygamberinin sünnetidir.” (Muvatta’, Kader, 3.)

Tasavvuf; Cenâb-ı Hakkʼı kalben tanıyabilme sanatıdır. Tasavvuf; “îmân”ı “ihsân” gibi muhteşem ve muazzam bir ufka taşımanın diğer adıdır. Tasavvuf’i yola girmekten gaye istikamet üzere yaşayabilmektir. İstikâmet ise, Kitap ve Sünnet’e sımsıkı sarılmak, ilâhî ve nebevî tâlimatları kalbî derinlikle idrâk edip onları hayatın her safhasında vecd içinde yaşayabilmektir.

Dua, Allah Teâlâ ile irtibatta bulunmak; O’na gönülden yönelmek, meramını vâsıta kullanmadan arz etmek demektir. Hadisi şerifte "Bir şey istediğin vakit Allah'tan iste! Yardım dilediğin vakit Allah'tan dile!" buyrulmuştur. (Ahmed b. Hanbel, Müsned, 1/307)

Zikir, bütün tasavvufi terbiye yollarında nebevi bir üsul ve emanet olarak devam edegelmiştir. “…Bilesiniz ki kalpler ancak Allâh’ı zikretmekle huzur bulur.” (er-Ra‘d, 28) Zikir, açık veya gizli şekillerde, belirli adetlerde, farklı tertiplerde yapılan önemli bir esastır. Zikir, hatırlamaktır. Allah'ı hatırlamak farklı şekillerde olabilir. Kur'an okumak, dua etmek, istiğfar etmek, tefekkür etmek, "elhamdülillah" demek, şükretmek zikirdir.

İlim ve hâl kelimelerinden oluşmuş bir isim tamlaması olan ilmihal (ilm-i hâl) sözlükte "durum bilgisi" demektir. Bütün müslümanların dinî bilgi ve uygulama bakımından ihtiyaç duyduğu, bir bakıma müslüman olmanın ve müslümanlığın icaplarını yerine getirmenin ön şartı durumundaki fıkhi temel bilgiler ilmihal diye anılmıştır.

İslam ve İhsan web sitesinde İslam, İman, İbadet, Kuranımız, Peygamberimiz, Tasavvuf, Dualar ve Zikirler, İlmihal, Fıkıh, Hadis ve vb. konularda  güvenilir kaynaklardan bilgiye ulaşabilirsiniz.