Peygamber Efendimiz’in İnsanlık Üzerindeki Tesiri

İnsanlığın ideal rehber arayışı, peygamberlerin ve Hz. Muhammed’in (s.a.v.) insanlık üzerindeki yönlendirici ve dönüştürücü tesiri anlatılıyor.

İnsanlık dâimâ, yüksek şahsiyetlere hayrandır.

İNSANLIĞIN İDEAL REHBER ARAYIŞI VE PEYGAMBER EFENDİMİZ

Bu sebeple insanlık dâimâ arayış içindedir. İdeal bir rehberi, mükemmel, müstesnâ bir örneği bulma arzusuyla kıvranış hâlindedir.

Bu ihtiyacın doğru ve yegâne adresi; peygamberler ve Hak dostları. Onlar; hâlleriyle, kālleriyle ve samimiyetlerinden neş’et eden hakikî tesirleriyle insanları, bilhassa insanlar arasındaki temiz ve hâlis ruhları celbederler.

Kâinâtın Fahr-i Ebedîsi Muhammed Mustafâ -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz de; peygamberler kervanının son ve tamamlayıcı mührü, ârifler ve Hak dostları silsilesinin serdarı olarak âlemi teşrif etmiş; 23 sene gibi kısa bir tebliğ ömründe, yüz binlere bâliğ olan ve muhabbet kahramanları hâline gelen ashâbını yetiştirmişti. O Hidâyet Güneşi’ne pervâne olanlar sadece Kureyş ve havâlisi olan kabîleler olmadı. Bilâl-i Habeşîler, Selmân-ı Fârisîler, Suheyb-i Rûmîler, Üveys el-Karânîler de O Nûr’a koştu.

Efendimiz’in hayran bırakan nûrânî cemâli o derece müessir idi ki o zamana kadar bir Yahudi âlimi olan Abdullah bin Selâm -radıyallâhu anh-, O mübârek yüzü görünce;

“Bu yüz, yalan söylemez.” deyip îmân etti.

Efendimiz’in rûhâniyeti ve şahsiyet mükemmelliği o derecede idi ki, O’nu görme bahtiyarlığına hiç erişemedikleri hâlde, devrinin iki büyük hükümdarı, O’nun hakikatini teslim etti. Habeşistan Necâşîsi Ashame îmân etti. Bizans İmparatoru Herakliyus ise, tâc u tahtından olmak korkusuyla îlân edemediyse de nübüvvet-i Muhammediyye’nin hak olduğunu vicdânen itiraf etti.

Efendimiz’in hidâyet güneşinden tutuşturulmuş kandiller olan sahâbe de; ulaştığı her yerde, tebliğ ve emr-i bi’l-mâruf yıldızları oldular, milyonların iki cihan saâdetine vesile oldular.