Kuran’dan Nasıl Feyz Alınır?

Kuran nasıl okunmalı? Kuran’ın rûhaniyetinden nasıl feyz alınabilir? Kuran-ı Kerim okumak ve ahkâmına tabi olmanın faydaları.

Kalbimizin, Kur’ân’ın rûhâniyetinden feyz alarak hikmet ve sırlarla dolabilmesi, ancak onu okurken sâhib olduğumuz kalbî seviyeye bağlıdır.

Cenâb-ı Hakk’ın lutfettiği ikramların en büyüklerinden biri de, insanı Kur’ân’a muhâtap kılmasıdır.

Rûh ve bedenin gerçek huzûr ve sükûnuna âit mükemmel ölçüler, Kur’ân-ı Kerîm’in feyizli muhtevâsında mevcuttur. İnsanın saâdet ve selâmeti, bu ideal ölçülerden aldığı hisse nisbetinde mümkündür. Kur’ân’ın rûhâniyetine sığınmayıp, ona sırt çevirmek sûretiyle muvâzenesini kaybeden bir kimse, insanlık haysiyetine yazık etmiş, bu nîmete nâiliyet karşısında en dehşetli bir nankörlüğe sürüklenmiş, hevâ ve heves girdaplarında kendisini helâk etmiş demektir.

Kur’ân, kanayan rûhlara ve yorgun gönüllere, şifâ ve tesellî bahşedici ilâhî hikmetler menbaıdır. Dehşetengiz ve kaçınılmaz “ölüm” gerçeğini, mü’min bir kulun Rabbine kavuşmasında bir vuslat vâsıtası olarak, “şeb-i arûs” (düğün gecesi) hükmünde karşılayabilmenin ölçülerini takdîm eden ilâhî bir lutuftur.

KURANI KERİM’DEN ALINACAK FEYZ

Yüce Rabbimiz, ilâhî kelâmını bütün insanlığa şöyle takdim eder:

“Ey insanlar! Size Rabbinizden bir öğüt, gönüllere bir şifa, müminler için bir hidâyet ve rahmet gelmiştir.” (Yûnus, 57)

Hazret-i Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem- hadîs-i şerîflerinde şöyle buyurmuşlardır:

“Her ziyâfet çeken, ziyâfetine (insanların) gelmesini ister ve bundan memnun olur. Kur’ân da Allâh’ın ziyâfetidir. Ondan uzak durmayınız.” (Dârimî, Fezâilü’l-Kur’ân, 1)

“Kur’ân okuyunuz... Çünkü Allah, içinde Kur’ân bulunan bir kalbe azâb etmez...” (Dârimî, Fezâilü’l-Kur’ân, 1)

“Gerçek Kur’ân ehli, ehlullâhtır ve onlar Allâh’ın has kullarıdır.” (Hâkim, Müstedrek, I, 743)[1]

Zikrullâh ve Kur’ân tilâvetinden mahrum kalpler, kasvete dûçâr olur. Nitekim sahâbe-i kirâmdan Ebû Musâ el-Eş’ârî -radıyallâhu anh- kendisini ziyarete gelenlere:

“Kur’ân okumaya devam ediniz! Sakın, uzun müddet Kur’ân okumayı terk etmeyin! Aksi hâlde sizden öncekiler gibi sizin de kalbleriniz katılaşır.” tavsiyesinde bulunmuştur. (Müslim, Zekât, 119)

Kur’ân-ı Kerîm’in hayvânât ve melekleri dahî tesiri altına aldığını ifâde eden şu hâdise çok ibretlidir:

Üseyd bin Hudayr -radıyallâhu anh- anlatıyor:

Bir gece Bakara sûresini okuyordum. Atım da yanıbaşımda bağlı olduğu hâlde duruyordu. Bir ara at şahlanmaya başladı. Okumayı kestim; at sâkinleşti. Tekrar okumaya başladım, at yine şahlandı. Hattâ oğlum Yahyâ’yı atın çiğnemesinden endişe ederek yanıma aldım.

O esnâda semâya baktığımda üzerimde kandillere benzer bir şeyler olduğunu gördüm. Sonra onlar göğe doğru yükselip gözden kayboldu.

Sabahleyin, olup biteni Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem-’e anlattığımda bana:

Oku ey Üseyd, oku!” buyurdu... Ve sonra:

Ey Üseyd! O gördüklerinin ne olduğunu biliyor musun?” diye sordu.

“–Hayır.” dedim.

Allah Rasûlü -sallâllâhu aleyhi ve sellem-:

Onlar, senin Kur’ân tilâvetini dinlemeye gelen meleklerdi. Eğer sen okumaya devâm etseydin, sabaha kadar seni dinleyeceklerdi. O melekler, insanlara gizli kalmayacak, insanlar da onları görebileceklerdi.” buyurdular. (Buhârî, Fezâilu’l-Kur’ân, 15)

Kur’ân, insana nâzil olmuştur. O, “gönül insanı” için derin bir tefekkür hazînesidir. Kur’ân’ın rûhâniyetinden uzak kalmanın netîcesi, mutlak ve ebedî bir hüsrândır. Kur’ân’daki hikmet, ibret ve esrâr deryâsından gâfil kalanlar için Cenâb-ı Hak şöyle buyurur:

“Onlar, Kur’ân’ı inceden inceye düşünmezler mi? Yoksa (onların) kalbler(i) üzerinde kilitler mi var?” (Muhammed, 24)

Kur’ân-ı Kerîm, Cenâb-ı Hakk’a âit esmânın bizim idrâk dünyâmıza kelâm sûretinde aksettirilmiş bir tezâhürüdür.

Cenâb-ı Hak, âyet-i kerîmede Kur’ân-ı Kerîm’in sonsuz mânâ ihtişâmını şu şekilde ifâde buyurur:

“Şâyet yeryüzündeki ağaçlar kalem, denizler de arkasından yedi deniz katıl(arak mürekkep ol)sa yine Allâh’ın sözleri (yazmakla) tükenmez. Şüphe yok ki Allah, mutlak gâlip ve hikmet sâhibidir.” (Lokman, 27)

Kalbimizin, Kur’ân’ın rûhâniyetinden feyz alarak hikmet ve sırlarla dolabilmesi, ancak onu okurken sâhib olduğumuz kalbî seviyeye bağlıdır. Bu sebeple Kur’ân’ın hakîkatine vâsıl olabilmek için, kalbe irtifâ kazandırmak îcâb eder. Zîrâ bir hidâyet rehberi olan Kur’ân-ı Kerîm, kendisine yaklaşanın, kalbî niyet ve durumuna göre hem irşâda hem de idlâle götürebilecek bir mâhiyet taşır.

KURAN’IN İNSANLAR ÜZERİNDEKİ ETKİSİ

Yüce Rabbimiz, hakkıyla okunan Kur’ân âyetlerinin mü’minlerin gönül âlemlerinde yapacağı tesiri ve meydana getireceği mânevî coşkuyu şöyle beyan buyurur:

“...Rablerinden korkanların, bu Kitâb’ın tesirinden dolayı tüyleri ürperir, derken hem bedenleri hem de gönülleri Allâh’ın zikrine ısınıp yumuşar.” (ez-Zümer, 23)

“...Allâh’ın âyetleri müminlere okunduğunda, onların îmanlarını artırıp güçlendirir.” (el-Enfâl, 2)

Kur’ân-ı Kerîm’den lâyıkıyla istifâdenin birinci şartı, ona ihtiram ile yaklaşmaktır. Çünkü o ihtiram, Kur’ân’a atfedilen ehemmiyetin bir tezâhürüdür.

Gerçekten Kur’ân-ı Kerîm, kıyâmete kadar beşeriyyetin ihtiyaçlarını karşılayabilecek kemâlât, hakîkat ve esrârı muhtevî bulunmasıyla da, muhteşem bir kılavuz hüviyetindedir. Allah Teâlâ Kur’ân-ı Kerîm’in bu husûsiyetini şöyle beyan eder:

“Şüphesiz ki bu Kur’ân en doğru yola iletir; sâlih amellerde bulunan müminlere, kendileri için büyük bir mükâfat olduğunu müjdeler.” (el-İsrâ, 9)

Kur’ân-ı Kerîm, rehberliği kıyâmete kadar devâm edecek olan ilâhî bir kitap olduğundan, onun gölgesi altındaki her mü’min de, ölümün ebediyyet kapısı aralanıncaya kadar Kur’ân hükümlerine ve Kur’ân hayâtına sâdık kalmak mecbûriyetindedir. Bu dünyâda kalbî saâdet ve selâmet, âhirette ise Cenâb-ı Hakk’ın rızâsına nâil olarak ilâhî nîmetlere gark olmak, ancak bu sûretle mümkündür.

KURAN NASIL OKUNMALI?

Kur’ân’dan lâyıkıyla istifâde edebilmek, onun kalben okunabildiği nisbette gerçekleşir. Şu hadîs-i şerîf, bu kalbî hâli ne güzel ifâde eder:

Kur’ân tilâveti için hangi ses ve kıraat daha güzeldir, diye sorulduğunda, Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem- şöyle buyurdu:

“Kur’ân okuyuşunu duyduğunda, sende Allah’tan korktuğu hissi uyandıran kimsedir.” (Dârimî, Fezâilu’l-Kur’ân, 34)

Hazret-i Ömer -radıyallâhu anh-’ı dehşete getirip hidâyetine vesîle olan da, kız kardeşi Fâtıma’nın evinde huşû içinde okunan Kur’ân-ı Kerîm idi.

Şu âyet-i kerîmeler, Kur’ân-ı Kerîm’in nasıl bir keyfiyetle okunması gerektiği hususunda bizlere ışık tutmaktadır:

“(Rasûlüm!) Bu Kur’ân, âyetleri üzerinde (insanlar) inceden inceye düşünsünler, selîm akıl sahipleri ibret alsınlar diye Sana indirdiğimiz feyiz kaynağı mübârek bir kitaptır.” (Sâd, 29)

(Ey Rasûlüm!) Kur’ân’ı tertîl üzere (tane tane) oku.” (el-Müzzemmil, 4)

Öte yandan Hazret-i Ömer -radıyallâhu anh-’ın, Bakara Sûresi’ni on iki yılda ikmâl ettiği ve bitirince de şükür kurbanı olarak bir deve kestiği rivâyet edilmiştir. (Kurtubî, el-Câmî, I, 40)

Abdullâh bin Ömer -radıyallâhu anh- da, Bakara Sûresi’ni sekiz senede bitirebilmiştir. (Muvatta, Kur’ân, 11)

Sahâbe-i Kirâm, Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem-’den on âyet öğrendiklerinde, bunlardaki emir ve hikmetleri iyice anlayıp tatbîk etmeden diğer on âyete geçmemişlerdir. Kur’ân’daki ilimlerle âmil olmuş ve yine Kur’ânî hikmetlerle de kâmil hâle gelmişlerdir. (Ahmed, V, 410)

Bütün bunlar Allâh’ın kitabını tilâvet ederken, sırf telaffuz muhtevâsında kalmayıp, onun bâtınından hisse almak, ahkâmına tâbî olmak ve ahlâkıyla ahlâklanmak îcâb ettiğini göstermesi bakımından câlib-i dikkat misallerdir.

ECDADIMIZIN KURAN’A SAYGISI

İslâm târihinin Asr-ı Saâdet’ten sonra en seviyeli devrini idrâk etmiş olan Osmanlı’nın, Kur’ân-ı Kerîm’e yüksek bir ihtiram bereketiyle vücûda gelmiş olduğu unutulmamalıdır. Gerçekten, o devletin bânîsi velî sultan Osman Gâzi Hazretleri’nin, Şeyh Edebali hânesinde bir geceyi, duvarda asılı Kur’ân-ı Kerîm’e hürmetsizlik olacağı düşüncesiyle uykusuz geçirmiş olduğu, pek yaygın bir târihî rivâyettir. Diğer taraftan ona abdestsiz el sürülememesi husûsundaki dînî esas da ihtirâmın vücûb ve ehemmiyetini göstermektedir.

Kur’ân-ı Kerîm’i bel hizâsından aşağı bir mevkîde tutmamanın, İslâmî âdâb içindeki ehemmiyeti de mâlumdur. Diğer taraftan Kur’ân-ı Kerîm’i sâdece okumak değil, yazılarına bakmak bile, onunla ünsiyetin bir vâsıtası olduğundan makbûl ve hattâ sevâb sayılmıştır.

Buna göre Kur’ân-ı Kerîm’e hürmette kusur etmemeye çalışmalı ve onu mümkün olduğu sıklıkta -az da olsa- okumayı âdet hâline getirmelidir. Üstelik, Kur’ân-ı Kerîm’in ilk emrinin « اِقْرَأْ », yâni “Oku!” (el-Alak, 1) diye nâzil olmasındaki hikmet de, hiçbir zaman hatırdan uzak tutulmamalıdır. Bu okuma keyfiyetinin ehemmiyeti, kıraatsiz bir namazın sahih olmamasıyla da sâbittir.

Emevî halîfesi Süleyman bin Abdülmelik’in halka ilk konuşması şöyleydi:

“Ey Allâh’ın kulları! Siz, Allâh’ın kitâbını rehber edinin. Onun verdiği hükme râzı olun. Onunla amel edin. Çünkü bu Kur’ân, sabah aydınlığının geceyi izâle ettiği gibi, şeytanın kurduğu tuzağı ve hîleyi bertaraf eder.” (Beyhakî, Kitâbüz-Zühd, s. 61)

Bütün bunlar dikkate alındığında Kur’ân-ı Kerîm’le ünsiyetin hayatımızda ne kadar mühim bir yer işgâl etmesi lâzım geldiği kolayca anlaşılır. İlâhî Kelâm’ın lâhûtî sürûr ve neşesiyle gönüllerimizin dolup taşmasını Rabbimizden niyaz etmeliyiz. Nitekim Fahr-i Kâinât -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz’in bir duâsı da şöyleydi:

“...Rabbim! Kullarından herhangi birine öğrettiğin, kitabında indirdiğin, ya da bilgisini katında gizlediğin her bir güzel ismin hürmetine, Sen‘den niyâzım şudur ki; Kur’ân’ı gönlümün baharı, sadrımın nûru, hüzün ve kederimin çâresi eyle!” (Ahmed b. Hanbel, Müsned, I, 391)

Dipnot:

[1] Kur’ân-ı Kerîm’i sâdece ezberlemekle kalmamış, aynı zamanda onun ahkâmına tâbî olup ahlâkıyla ahlâklanmış olan ehl-i Kur’ân’a Hak Teâlâ Hazretleri birçok ihsânda bulunmuştur. Hattâ bâzı hâfız efendilerin, Cenâb-ı Hakk’ın husûsî bir ikrâmı olarak, vefatlarından sonra cesetlerinin çürümediği bile müşâhede edilmiştir. Nitekim Allah dostlarından Mahmud Sâmi Ramazanoğlu -kuddise sirruh-, Adana’da bu vasıflara sâhip bir hâfızın, vefâtından otuz yıl sonra yol açma zarûretiyle kabrinin açıldığına, ancak bu kimsenin cesedinin hiç bozulmamış olduğuna, üstelik kefeninin bile sapasağlam durduğuna bizzat şâhid olduğunu ifâde etmişlerdir.

Kaynak: Osman Nuri Topbaş, İmandan İhsana Tasavvuf, Erkam Yayınları

 

KUR’ÂN-I KERİM’DEN ALINACAK FEYİZ

Kur’ân-ı Kerim’den Alınacak Feyiz

PAYLAŞ:                

YORUMLAR

İlk yorumu yapan siz olun!

Yorum Ekle

İslam ve İhsan

İslam, Hz. Adem’den Peygamber Efendimize (s.a.v) gönderilen tüm dinlerin ortak adıdır. Bu gerçeği ifâde için Kur’ân-ı Kerîm’de: “Allâh katında dîn İslâm’dır …” (Âl-i İmrân, 19) buyurulmaktadır. Bu hakîkat, bir başka âyet-i kerîmede şöyle buyurulur: “Kim İslâm’dan başka bir dîn ararsa bilsin ki, ondan (böyle bir dîn) aslâ kabul edilmeyecek ve o âhırette de zarar edenlerden olacaktır.” (Âl-i İmrân, 85)

...

Peygamber Efendimiz (s.a.v) Cibril hadisinde “İslam Nedir?” sorusuna “–İslâm, Allah’tan başka ilâh olmadığına ve Muhammed’in Allah’ın Rasûlü olduğuna şehâdet etmen, namazı dosdoğru kılman, zekâtı vermen, Ramazan orucunu tutman, yoluna güç yetirip imkân bulduğun zaman Kâ’be’yi ziyâret (hac) etmendir” buyurdular.

“İman Nedir?” sorusuna “–Allah’a, meleklerine, kitaplarına, peygamberlerine, âhiret gününe inanmandır. Yine kadere, hayrına ve şerrine îmân etmendir” buyurdular.

İhsan Nedir? Rasûlullah Efendimiz (s.a.v): “–İhsân, Allah’a, onu görüyormuşsun gibi kulluk etmendir. Sen onu görmüyorsan da O seni mutlaka görüyor” buyurdular. (Müslim, Îmân 1, 5. Buhârî, Îmân 37; Tirmizi Îmân 4; Ebû Dâvûd, Sünnet 16)

Kuran-ı Kerim, Peygamber Efendimize (s.a.v) gönderilen ilahi kitapların sonuncusudur. İlahi emirleri barındıran Kuran ve beraberinde Efendimizin (s.a.v) sünneti tüm Müslümanlar için yol gösterici rehberdir.

Tüm insanlığa rahmet olarak gönderilen örnek şahsiyet Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed Mustafa (s.a.v) 23 senelik nebevi hayatında bizlere Kuran ve Sünneti miras olarak bırakmıştır. Nitekim hadis-i şerifte buyrulur: “Size iki şey bırakıyorum, onlara sımsıkı sarıldığınız sürece yolunuzu asla şaşırmazsınız. Bunlar; Allah’ın kitabı ve Peygamberinin sünnetidir.” (Muvatta’, Kader, 3.)

Tasavvuf; Cenâb-ı Hakkʼı kalben tanıyabilme sanatıdır. Tasavvuf; “îmân”ı “ihsân” gibi muhteşem ve muazzam bir ufka taşımanın diğer adıdır. Tasavvuf’i yola girmekten gaye istikamet üzere yaşayabilmektir. İstikâmet ise, Kitap ve Sünnet’e sımsıkı sarılmak, ilâhî ve nebevî tâlimatları kalbî derinlikle idrâk edip onları hayatın her safhasında vecd içinde yaşayabilmektir.

Dua, Allah Teâlâ ile irtibatta bulunmak; O’na gönülden yönelmek, meramını vâsıta kullanmadan arz etmek demektir. Hadisi şerifte "Bir şey istediğin vakit Allah'tan iste! Yardım dilediğin vakit Allah'tan dile!" buyrulmuştur. (Ahmed b. Hanbel, Müsned, 1/307)

Zikir, bütün tasavvufi terbiye yollarında nebevi bir üsul ve emanet olarak devam edegelmiştir. “…Bilesiniz ki kalpler ancak Allâh’ı zikretmekle huzur bulur.” (er-Ra‘d, 28) Zikir, açık veya gizli şekillerde, belirli adetlerde, farklı tertiplerde yapılan önemli bir esastır. Zikir, hatırlamaktır. Allah'ı hatırlamak farklı şekillerde olabilir. Kur'an okumak, dua etmek, istiğfar etmek, tefekkür etmek, "elhamdülillah" demek, şükretmek zikirdir.

İlim ve hâl kelimelerinden oluşmuş bir isim tamlaması olan ilmihal (ilm-i hâl) sözlükte "durum bilgisi" demektir. Bütün müslümanların dinî bilgi ve uygulama bakımından ihtiyaç duyduğu, bir bakıma müslüman olmanın ve müslümanlığın icaplarını yerine getirmenin ön şartı durumundaki fıkhi temel bilgiler ilmihal diye anılmıştır.

İslam ve İhsan web sitesinde İslam, İman, İbadet, Kuranımız, Peygamberimiz, Tasavvuf, Dualar ve Zikirler, İlmihal, Fıkıh, Hadis ve vb. konularda  güvenilir kaynaklardan bilgiye ulaşabilirsiniz.