“Yarın yaparım deme, belki yarın olur ama sen olmazsın.” Hz. Ali’nin (r.a.) bu ikazı ve İmâm-ı Rabbânî'nin uyarısıyla: Ömrümüzü çalan mâlâyânî (lüzumsuz meşgaleler) nedir ve günümüzü bereketli bir kelebek ömrü gibi nasıl değerlendirmeliyiz?

“Yarın yaparım diyenler helâk oldu.”

Bize verilmeyen zamanlara ertelediğimiz ömrümüzle ziyandayız.

“İnsanlar kıyameti gördükleri gün, sanki dünyada ancak bir akşam veya kuşluk zamanı kadar kaldıklarını sanırlar.” (en-Nâziât, 46)

ÖMRÜMÜZÜ NASIL PLANLAMALI VE BEREKETLENDİRMELİYİZ?

Günler hızla gelip geçmekte… Günü bereketlendiren, ancak yapıp ettiklerimiz… “Sonra yaparım!” diyen, hiçbir şey yapamayandır.

İmâm-ı Rabbânî Hazretleri’nin buyurduğu gibi; “Bir kimsenin boş şeylerle vakit geçirmesi, Allâh’ın onu sevmediğine işarettir.”

Sıradan insan, “günü nasıl geçirdiğini”; akıllı insan “zamanı, nasıl değerlendirdiğini” düşünür.

Ne diyor, Hazret-i Ömer -radıyallâhu anh-:

“Bir güne neleri sığdırdığınızı düşünün; sorumluluk altına girmeden -o konudaki- ilminizi tamamlayın.”

Yarın Yapma!

Hazret-i Ali’nin diliyle:

“Yarın yaparım deme! Belki yarın olur, ama sen olmazsın.”

Plansız, programsız gün, ziyan olmuş gündür. Plan ve program, ömrümüzün bereketini artırır.

Zamanımızı çalan, günümüzü boşa geçiren faaliyetlerden uzak durmak gerekir. Modern zamanın “Sadece kendini düşün!” anlayışı değildir kastettiğimiz... Aksine, zamanın kıymetini bilerek dolu dolu geçirmeyi hedefleyip “mâlâyânî” denen, dünyaya ve âhirete faydası olmayan boş şeylerden uzak duruşu ifade ederiz.

“Kişinin mâlâyânîyi (lüzumsuz meşgaleleri) bırakması, Müslümanlığının güzelliğindendir.” (Tirmizî, Zühd, 11; İbn-i Mâce, Fiten, 12)

 Gün içerisinde hiçbir değeri ve önemi olmayan şeyleri terk etmek, hayatımızın kalitesini artıracaktır. Kötüyü terk edebilmek, ayıklayabilmek “er” kişinin harcıdır. Menfî söz, durum ve davranışlara, “Hayır!” demek, fazîlet ve güzel ahlâkın kendisidir.

Günü/ömrü akışına bırakıp öylece yaşamak; hedefsiz, gâyesiz, boş insanların işidir. Müslüman, hayatının her dakikasının sorumluluğunu hisseder; gününü, saatini elinden geldiğince planlar.

Herkesin kısa ve uzun vâdeli planları olmalıdır. Ömür, bizlere verilmiş en büyük emanettir. Onu nasıl değerlendirdiğimize göre, dünya ve âhiretteki yerimiz belli olacaktır.

İstediğimiz hayırlı şeyler için niyetine girmeli, çaba sarf etmeli ve sabırla neticelendirmeye çalışmalıyız. İnsan samimî olarak isteyip gayret gösterince Cenâb-ı Hak er geç lütfeder. İstemek, çalışmakla taçlandırılınca Rabbimiz kolaylık yollarını açacaktır. Çalışmak, istemenin fiilî duasıdır. Allah duâlara icâbet edendir. Gönülden isteyip sabırla çalışınca çok kısa zamanda hâfızlık yapanlar bile vardır.

İnsan isterse çare arar, istemezse bahâne…

Ömrün bereketi uzun ya da kısa oluşuyla ilgili değildir. Ne yaptığımızla, güne neleri sığdırdığımızla ilgilidir.

Ömrümüzü kelebekler gibi yaşamalıyız. Bereketli, huzurlu, yaratılışının gereğine uygun… Tertemiz… Kelebek; vazifesini en iyi yapan, göründüğü an insana huzur ve mutluluk veren, etrafı renklendiren bir varlık… Kısacık ömrüne doğum, gelişim, uçarak etrafta salınma, çiçekleri aşılama ve neslin devamı olan yavruyu bırakarak göç etmeyi sığdıran kelebeklerin bizlere fısıldadığı derslere kulak vermek gerekir.

Gün ancak içinden geçtiğimiz andır. Dün geçti, yarın ise muammâ?

İbnü’l-vakt: Vaktin Çocuğu Olmak Ne Demektir?

İslâm mutasavvıflarının söylediği gibi “İbnü’l-vakt: Vaktin çocuğu” olmalıyız. Vaktin içinden geçmeli, onu dolu dolu yaşamalı ve ânı değerlendirerek bereketlendirmeliyiz. Vaktin çocuğu olanlar, boş sözlerden kaçanlardır. Dünya ve âhiretine zarar verecek şeyleri bir tarafa bırakın; fayda vermeyen boş sözlerden, fuzûlî meşgalelerden bile uzak duranlardır. Bu hâl, öncelikle evlerde öğrenilir, öğretilir. Evler, öğrenmenin en tesirli ve kalıcı olduğu yerlerdir. Anne ve baba, hayata ve zamana bakışı ile evlâtlarının önünde en canlı örnektir. Çocuklar, zamanın kıymetini ve nasıl değerlendirileceğini, önce anne-babaya bakarak öğrenirler.

Kaynak: Esin Akdeniz Tüccar, Altınoluk Dergisi, Sayı: 476

İslam ve İhsan