Gülümsemenin İnceliği
Hz. Muhammed (s.a.v.), bir konu anlatırken gülümserdi. Bir hadis-i şerifinde de “Gülümsemek, sadakadır” diye buyurarak gülümsemenin önemini ifade eder ve tebessümü teşvik ederdi. Gülümsemenin inceliği: Tebessüm...
Cenâb-ı Hak buyuruyor:
“Eğer Rabbinden umduğun (beklemek durumunda olduğun) bir rahmet için onların yüzlerine bakamıyorsan, hiç olmazsa kendilerine gönül alıcı bir söz söyle.” (İsra, 28)
Peygamber Efendimiz şöyle buyurdu:
“Din kardeşini güler yüzle karşılamaktan ibâret bile olsa, hiçbir iyiliği küçümseme.” (Müslim, Birr, 144)
Allah Resûlü Efendimiz de âlemleri aydınlatan nur çehresiyle insanların yanından yavaşça ve tebessüm ederek geçerdi. Ashâbının gönüllerini hoş etmek için onların sözlerini dikkatle dinlerdi. Onlara inci dişleri görülecek şekilde gülümserdi. Ashâb-ı kirâm da kendisine uyarak sohbetinde yalnız tebessüm ile iktifâ ederdi.
Cerîr bin Abdullah (r.a.) şöyle anlatır:
“Fahr-i Kâinât Efendimiz, Müslüman olduğum günden beri beni huzûruna girmekten alıkoymaz ve her gördüğünde gülümserdi.” (Buhârî, Edeb, 68)
Abdullah bin Hâris (r.a.) ise:
“Allah Resûlü’nden daha çok tebessüm eden bir kimse görmedim.” demiştir. (Tirmizî, Menâkıb, 10)
YORUMLAR
İnsanlar tebessüm etmekten çekiniyorlar. İçlerinde yaşadıkları sıkıntı yüzüne vurduğunda daha samimi olduklarını düşünüyorlar. Sizce de böyle mi olmalı? Ben neysem oyum diyip somurtmalı mı yoksa iç yansa dahi tebessüm halinde mi olunmalı? Karşıdaki insan "neden gülüyor ki bu, mutlu olmak için bir sebebi yok bu sefilin" diyorsa hele de. Mutluluğun tek kaynağı paraymış gibi lanse edildiği bu dönemde bu konuda bir yazıya binlerce insanın ihtiyacı olduğunu düşünüyorum. Teşekkür ederim. Mutlu kalın.