Abdullah Bin Mesud’un (r.a.) Duası

Abdullah bin Mesud’un (r.a.) Kur’ân-ı Kerim okuduktan sonra ettiği duanın Arapça ve Türkçe okunuşu ve anlamı...

Ashâb-ı kirâm, Rasûlullah -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz’den uzak kalmaya hiç dayanamazlardı. Birisi Efendimiz’i bir gün göremediğinde dışarı çıkıp O’nu görünceye kadar arardı. Rasûlullah -sallâllâhu aleyhi ve sellem- onlara herhangi bir istekleri olup olmadığını sorduğunda, kıyâmet günü Efendimiz’in yakınında olmaktan başka bir şey istemezlerdi.

Rasûlullah -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz, Hazret-i Ebû Bekir’le Ömer’in arasında Abdullah ibn-i Mes’ûd -radıyallâhu anh-’ın yanına gelmişlerdi. Abdullah -radıyallâhu anh- namaz kılıyordu. Nisâ Sûresi’ni okumaya başladı. Muttasılan hepsini okudu. Nebiyy-i Ekrem -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz:

“–Kim Kur’ân’ı, nâzil olduğundaki tarâvetiyle okumak isterse, İbn-i Ümmi Abd’in (Abdullah ibn-i Mes’ûdʼun) kırâatıyla okusun!” buyurdular.

Sonra Abdullah -radıyallâhu anh- biraz ilerleyip duâ etmeye başladı. Rasûlullah -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz de üç defa:

“–İste! Ne istersen sana verilecek!” buyurdular.

ABDULLAH BİN MESÛD -RADIYALLÂHU ANH-’IN DUASI

Abdullah ibn-i Mesʼûd -radıyallâhu anh-’ın duâsında istediği şeyler arasında şunlar da bulunuyordu:

اَللّٰهُمَّ اِنّ۪ي أَسْأَلُكَ اِيمَانًا لَا يَرْتَدُّ وَنَعِيمًا لَا يَنْفَدُ وَمُرَافَقَةَ نَبِيِّكَ مُحَمَّدٍ -صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ- ف۪ي أَعْلٰى جَنَّةِ الْخُلْدِ

“Allâhumme innî es’eluke îmânen lâ yerteddu ve na‘îmen lâ yenfedu ve murâfekate nebiyyike Muhammedin -sallallâhu aleyhi ve sellem- fî a‘lâ cenneti’l-huldi.”

“Allâh’ım! Sen’den zayıflayıp yok olmayan bir îman, tükenmeyen bir nîmet ve Huld Cennetiʼnin en yüksek mertebesinde Nebiyy-i Ekrem’in Hazret-i Muhammed Mustafâ -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz’le birlikte olmayı istiyorum!”

Ömer -radıyallâhu anh- hemen Abdullâh’ın yanına varıp onu müjdelemek istedi, ancak Hazret-i Ebû Bekir’in kendisini geçtiğini gördü. Ona:

“–Bunu da mı yaptın! Zâten sen hayırda hep en önde koştun!” dedi. (Ahmed, I, 445; Hâkim, III, 358/5386)