Suyun Sevdası Bize Ne Anlatıyor?

“Aşk, güzeli sevmek değil; sevdiğini güzel görmektir!” Ne güzel, ne mânidardır bu cümle... Şu eskiler dediğimiz, belki de bizler kadar kitap görmemiş, fakat var olan her nesneye yürekten saygı duyan, ağızlarından çıkan bütün cümleleri, sevgi imbiğinden geçiren bu insanlar, tek bir cümleyle anlatmışlardır suyun sevdasını bizlere…

Sevmek, bir taşa verildiğinde; su olur akar dereler onun oyuklarından… Heybetli endâmına haşyetle bakan gözlerin gördükleri yumuşayıverir, başkalaşır bir anda...

Taş der geçeriz; bilmeyiz derinlerinde neyi barındırdığını, anlayamayız belki de. Etraftakilerin ondaki katılığı eleştirmesine inat, açar durur bağrını inceden inceye akıp duran, kendindeki sertliği yumuşatan pınarlara...

Bu, taşın sevdasıdır...

Peki, ya suyunki ne ola? O ki, mesken olarak o kaskatı bildiğimiz zemini seçmiş; kendi o kadar nahif ve yumuşakken ona tutunmuş ve bütün zıtlığıyla damarlarından çağlamıştır.

Eskilerin söylediği ve geçerliliğini kıyamete kadar koruyacak olan bir söz vardır:

“Aşk, güzeli sevmek değil; sevdiğini güzel görmektir!”

Ne güzel, ne mânidardır bu cümle... Şu eskiler dediğimiz, belki de bizler kadar kitap görmemiş, fakat var olan her nesneye yürekten saygı duyan, ağızlarından çıkan bütün cümleleri, sevgi imbiğinden geçiren bu insanlar, tek bir cümleyle anlatmışlardır suyun sevdasını bizlere…

"SU" BİZE NE ANLATIYOR?

O, bizlerin sertliğiyle bildiği taşları sevmiş ve bu yüzden onu güzel görmüştür. Güzel bakıp güzel görmesinin mükâfâtını, insanoğluna harika manzaralar sunarak almıştır.

Bizler, var olan her şeyde güzeli görürüz. Âdeta buna meftun olarak yaratılmışızdır. Fakat güzellik de her şey gibi geçicidir. Güzelliği yüzünden sevdiğimiz eşlerimiz yaşlanacak, evlerimiz ve eşyalarımız yıpranacak, yeni olan her şey zamanla eskiyip yerini yenisine bırakacak… Değerli gördüğümüz şeyler de sevgimizle beraber bir bir elimizden kayıp gidecek...

İşte tam burada insanoğlunu, “sular gibi” temiz, tertemiz yapan; onu “esfel-i sâfilîn”den (aşağıların aşağısından) “a’lâ-yı illiyyîn”e (yüceler yücesine) çıkaran bir duygu vardır ki, onun adı da “vefâ”dır. Bu duyguyla, taşların dahî arasından süzülüp çıkabilecek gücü bulur insan...

Ancak vefâ duygusuna sahip olan yüce gönüller görebilir sevdiğindeki güzelliği… Çünkü hepsi bizâtihî “güzel” olduğu için değil, “sevdiği için” güzel görmüşlerdir, bütün mahlûkâtı… O temiz zihinlerin nazarında diken de, gül de aynı şekilde sevilmeye lâyıktır. Zira gülü de, dikeni de veren birdir. Değil mi ki güzellik de çirkinlik de, hastalık da sağlık da, zenginlik de fakirlik de O’ndandır; sevilmelidir o zaman her biri, onları imtihan olarak gönderenin hatırına…

TAŞLAŞMIŞ YÜREKLER DE SEVİLMELİ

Hattâ taşlaşmış yürekler de sevilmelidir, bazen bu dostlar için… Ola ki o sertliğin içinden bir damar bulup inceden de olsa, sular sızar ümidiyle… İşte bu yüzden incitmez, anlaşılması bizlerin nazarında güç olsa da, incinmez onlar… Yaşantıları dillerinde değil, hâllerindedir her dâim... Onların yanında hiçbir nesne değerini yitirmez. Yıllardır kullanılan bir kaşık, tabağın dibinde kalan pirinç tanesi dahî çöp olarak görülmez.

Çünkü gönüllerindeki vefâ duygusu, her yemekte kendilerine yârenlik yapan kaşığın, sofraya gelene kadar nice zahmetlerden geçen o pirinç tanesinin dahî hatırını güder.

Hânelerinde kullandıkları her nesnenin hâl dili vardır, âdeta... Mesutturlar; vefâsızlıkla karşılaşmadıkları ve eskiseler bile sevildikleri, güzel görüldükleri için…

Her duygunun ve eşyanın tüketim çılgınlığına kurban edildiği bu çağın dışındadırlar sanki… İsrâfın özendirildiği zamanın inadına, israf etmeden yaşarlar onlar…

Bırakın eşyaya vefâ göstermeyi, ebeveyne vefânın azaldığı bir devirde, “Bizim yükümüzü taşıyor!” diyerek ayakkabısına dahî vefa gösteren insanlardır bunlar…

Bu duyguyu onlara öğreten de Allah Rasûlü -sallâllâhu aleyhi ve sellem-’dir hiç şüphesiz… Sevgili eşinin kız kardeşini ayakta karşılayıp, vefat eden yakınlarının dostlarını her dâim gözeten; ondan ayrıldığı için ağlayan kütüğün dahî hatırını bilen...

Sûretindeki özürden dolayı kimse tarafından sevilmediğini düşünen bir sahâbîyi kucaklayıp, çarşıdaki bütün insanların arasında:

“-Hiç şüphesiz sen benim için çok değerlisin!” diyebilen Sevgili’den daha iyi bir vefâ mürebbîsi düşünülebilir mi?

O; bu duygunun ete-kemiğe bürünmüş hâlini yansıtmak için vazifelendirilmişti sanki... Zorlu bir yolculuktan sonra fethettiği Mekke’ye girdiğinde yaptığı ilk iş, sevdiğine; sevgili eşine vefâ göstermek olmuştu.

HANIMLARIN EŞİNE OLAN MUHABBETİ

Biz hanımlar için eşe olan muhabbet ve saygının en önemli öğreticisi olan Hazret-i Hatice -radıyallâhu anhâ-’nın kabr-i şeriflerinden ayrılmamış; çadırını oraya kurmuş, günlerce orada konaklamıştır. Hanımların sultanı, Cennetü’l-Muallâ’yı mesken tutmuşken, onu aramıştır gözleri, Nur Dağı’na her bakışında... Nur Dağı da O’nun gözleriyle beraber aramıştır belki de, yıllar yılı taşlarını aşındıran bu hanımı… Zira o müstesnâ dağ; vahye beşiklik etmesinin yanında, bir kadının vefâsına da şâhit olmuştur. İşte bu sebeple orayı gören herkes, Cebrâil -aleyhisselâm- ile beraber anar, Hazret-i Hatice’yi de...

Yine bu sebeptendir ki; su olur çağlar Hatice’nin eşine olan sevdâsı ve ancak aşkı bilenlerin duyabileceği bir sesle yankılanır, Nur Dağı’nda... Can kulağıyla dinlediğimizde, sarp kayalıkların ardından çıkan o sesi, biz de işitebiliriz belki de...

İşte o zaman suyun çabasını anlayabilir; kendisi gibi aziz olan sevdâsının kulaklarımıza fısıldadığı o sese kulak verebiliriz:

“Aşk, güzeli sevmek değil; sevdiğini güzel görmektir.”

Kaynak: Dilek Savaş, Şebnem Dergisi, 151. Sayı

PAYLAŞ:                

YORUMLAR

İlk yorumu yapan siz olun!

Yorum Ekle

İslam ve İhsan

İslam, Hz. Adem’den Peygamber Efendimize (s.a.v) gönderilen tüm dinlerin ortak adıdır. Bu gerçeği ifâde için Kur’ân-ı Kerîm’de: “Allâh katında dîn İslâm’dır …” (Âl-i İmrân, 19) buyurulmaktadır. Bu hakîkat, bir başka âyet-i kerîmede şöyle buyurulur: “Kim İslâm’dan başka bir dîn ararsa bilsin ki, ondan (böyle bir dîn) aslâ kabul edilmeyecek ve o âhırette de zarar edenlerden olacaktır.” (Âl-i İmrân, 85)

...

Peygamber Efendimiz (s.a.v) Cibril hadisinde “İslam Nedir?” sorusuna “–İslâm, Allah’tan başka ilâh olmadığına ve Muhammed’in Allah’ın Rasûlü olduğuna şehâdet etmen, namazı dosdoğru kılman, zekâtı vermen, Ramazan orucunu tutman, yoluna güç yetirip imkân bulduğun zaman Kâ’be’yi ziyâret (hac) etmendir” buyurdular.

“İman Nedir?” sorusuna “–Allah’a, meleklerine, kitaplarına, peygamberlerine, âhiret gününe inanmandır. Yine kadere, hayrına ve şerrine îmân etmendir” buyurdular.

İhsan Nedir? Rasûlullah Efendimiz (s.a.v): “–İhsân, Allah’a, onu görüyormuşsun gibi kulluk etmendir. Sen onu görmüyorsan da O seni mutlaka görüyor” buyurdular. (Müslim, Îmân 1, 5. Buhârî, Îmân 37; Tirmizi Îmân 4; Ebû Dâvûd, Sünnet 16)

Kuran-ı Kerim, Peygamber Efendimize (s.a.v) gönderilen ilahi kitapların sonuncusudur. İlahi emirleri barındıran Kuran ve beraberinde Efendimizin (s.a.v) sünneti tüm Müslümanlar için yol gösterici rehberdir.

Tüm insanlığa rahmet olarak gönderilen örnek şahsiyet Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed Mustafa (s.a.v) 23 senelik nebevi hayatında bizlere Kuran ve Sünneti miras olarak bırakmıştır. Nitekim hadis-i şerifte buyrulur: “Size iki şey bırakıyorum, onlara sımsıkı sarıldığınız sürece yolunuzu asla şaşırmazsınız. Bunlar; Allah’ın kitabı ve Peygamberinin sünnetidir.” (Muvatta’, Kader, 3.)

Tasavvuf; Cenâb-ı Hakkʼı kalben tanıyabilme sanatıdır. Tasavvuf; “îmân”ı “ihsân” gibi muhteşem ve muazzam bir ufka taşımanın diğer adıdır. Tasavvuf’i yola girmekten gaye istikamet üzere yaşayabilmektir. İstikâmet ise, Kitap ve Sünnet’e sımsıkı sarılmak, ilâhî ve nebevî tâlimatları kalbî derinlikle idrâk edip onları hayatın her safhasında vecd içinde yaşayabilmektir.

Dua, Allah Teâlâ ile irtibatta bulunmak; O’na gönülden yönelmek, meramını vâsıta kullanmadan arz etmek demektir. Hadisi şerifte "Bir şey istediğin vakit Allah'tan iste! Yardım dilediğin vakit Allah'tan dile!" buyrulmuştur. (Ahmed b. Hanbel, Müsned, 1/307)

Zikir, bütün tasavvufi terbiye yollarında nebevi bir üsul ve emanet olarak devam edegelmiştir. “…Bilesiniz ki kalpler ancak Allâh’ı zikretmekle huzur bulur.” (er-Ra‘d, 28) Zikir, açık veya gizli şekillerde, belirli adetlerde, farklı tertiplerde yapılan önemli bir esastır. Zikir, hatırlamaktır. Allah'ı hatırlamak farklı şekillerde olabilir. Kur'an okumak, dua etmek, istiğfar etmek, tefekkür etmek, "elhamdülillah" demek, şükretmek zikirdir.

İlim ve hâl kelimelerinden oluşmuş bir isim tamlaması olan ilmihal (ilm-i hâl) sözlükte "durum bilgisi" demektir. Bütün müslümanların dinî bilgi ve uygulama bakımından ihtiyaç duyduğu, bir bakıma müslüman olmanın ve müslümanlığın icaplarını yerine getirmenin ön şartı durumundaki fıkhi temel bilgiler ilmihal diye anılmıştır.

İslam ve İhsan web sitesinde İslam, İman, İbadet, Kuranımız, Peygamberimiz, Tasavvuf, Dualar ve Zikirler, İlmihal, Fıkıh, Hadis ve vb. konularda  güvenilir kaynaklardan bilgiye ulaşabilirsiniz.