Peygamberimiz Din Kardeşlerinden Birini Üç Gün Göremezse Onu Sorardı

Peygamberimizin (s.a.v) din kardeşlerine karşı alâka ve ihtimamı nasıldı?

“Rasûlullah -sallâllâhu aleyhi ve sellem-; din kardeşlerinden birini üç gün göremezse, onu sorardı. Uzaktaysa onun için duâ eder, evindeyse ziyaret eder, hasta ise şifâ dilemeye giderdi.” (Heysemî, II, 295)

Gazvelerde, gidiş yolunda en ileride giderek herkese cesaret aşılar; dönüşte ise, yaralı ve mahzunlarla alâkadar olmak için geriden gelirdi.

Bilhassa Suffe ashâbına ihtimamı bambaşkaydı.

Tebük’ün tek şehîdi Abdullah Zü’l-bicâdeyn’i kabre bizzat indirmişti.
Cemaate âşık bir köleyi hastalandığında ziyaret etmiş, vefât ettiğinde onun cenâzesine iştirâk etmişti.
Abdullah İbn-i Mes‘ûd’a Kur’ân okumasını söylemiş, ondan gözyaşlarıyla Kur’ân dinlemişti.
Muaz bin Cebel’i terkisine bindirmiş, nasihatler vermişti.
Bir sefer dönüşü Câbir’in maddî ve ailevî sıkıntılarını dinlemiş; ihtiyaçlarını karşılamak için, cömert fakat incitmeyen bir çare bulmuştu. Devesini satın almış, parasını verdikten sonra deveyi de hediye etmişti.
Evlendirdiği, meslek öğrettiği, yardım ve nasihat edip derdini çözdüğü sayısız sahâbesi vardı.

O’NUN NEZÂKET ve ZARÂFETİ

Efendimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem-, nezâkette de müstesnâ bir zirve idi. Muhataplarının hatasını onlara yakıştıramadığını hissettirmek gayesiyle;

“–Bana ne oluyor ki sizleri böyle görüyorum.” buyurur, zarif bir üslûp ile onları îkāz ederlerdi. (Buhârî, Menâkıb, 25, Eymân, 3)

Efendimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem-’in lisânı berrak akan, tatlı bir pınar gibiydi. O; insanlığın gönül toprağına, can suyu olabilmenin gayretindeydi.

Zarâfetinin bir nişânesi olarak; bir hâdiseye, bir davranışa üzüldüğü sîmâsından belli olurdu. Sahâbe derhâl, o yanlışı düzeltirdi.

Mescidde bir tükürük görünce böyle olmuş; mübârek sîmâsının değiştiğini görünce, bir sahâbî hemen tükürüğü bertaraf etmişti. (Bkz. Müslim, Mesâcid, 53) Efendimiz; câhiliyye insanına, nezâfeti en güzel nezâketle tâlim buyuruyordu.