Peygamber Efendimiz’in Annesine Vefası

Peygamber Efendimiz’in Hz. Âmine’ye olan derin vefâsı ve annesinin kabrini ziyâreti sırasında yaşanan duygu yüklü hâdise.

Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem-:

PEYGAMBER EFENDİMİZ’İN HZ. ÂMİNE’YE VEFÂSI

“Ben, atam İbrâhîm’in duâsı, kardeşim Îsâ’nın müjdesi ve annem Âmine’nin rüyâsıyım.”^[1] buyurarak onlara karşı üstün vefâ duygusunu sergilemiştir.

Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem-, Hudeybiye senesi umre için Mekke’ye giderken yolculuk esnâsında Ebvâ’ya uğramışlardı. Peygamber Efendimiz, Cenâb-ı Hak’tan izin isteyerek annesinin kabrini ziyâret etti. Ziyâret esnâsında annesinin kabrini mübârek elleriyle düzeltti ve teessüründen ağladı. O’nun ağladığını gören müslümanlar da ağladılar. Daha sonra niçin böyle yaptığını soranlara Sevgili Peygamberimiz; “Annemin bana olan şefkat ve merhametini hatırladım da onun için ağladım.” buyurdu. (İbn-i Sa’d, I, 116-117; Ayrıca bkz. Müslim, Cenâiz, 105, 108)

Dipnot:

^[1]. Ahmed, V, 262; Hâkim, II, 453. İbrâhîm -aleyhisselâm- Peygamber Efendimiz için: “Rabbimiz! İçlerinden onlara Sen’in âyetlerini okuyan, Kitâb’ı ve hikmeti öğreten, onları her türlü kötülükten temizleyen bir peygamber gönder!..” (el-Bakara, 129) duâsında bulunmuştu. Îsâ -aleyhisselâm-, kendisinden sonra Ahmed isminde bir peygamberin geleceğini müjdelemişti. (es-Saff, 6) Âmine vâlidemiz ise Allah Rasûlü’nün doğumundan önce rüyâsında, kendisinden bir nûrun çıkıp bütün kâinâtı aydınlattığını görmüştü. (İbn-i Sa’d, I, 102)