Kafkasya’dan Arafat’a: Şehid Hafız Emin Yeter

Kafkas eteklerinde hizmet aşkıyla koştururken şehâdet şerbetini içen, Kur’ân sevdalısı Hafız Emin’in hayatı, örnek duruşu ve hatırası.

İhrâma bürünmüş Arafat vakfesine hazırlanırken acı bir telefon ve buruk bir ifâde ile mübârek evlâdımız Hafız Emin’in Kafkas eteklerinde hizmete koşuştururken bir kazâda vefât ettiği haberini aldık.

BİR HAK VE İSTİĞNÂ YOLCUSU: HAFIZ EMİN

Bu haber ile üzerimizdeki ihram, istikbal libâsımız olan kefeni daha da mânâlandırdı. Hafız Emin evlâdımız, ebedî yolculuğun libâsı; biz ise onun dünyadaki benzerinin içinde idik. Tabi onun giydiği beyazlar, ayrı beyazlıklardı. Sanki sonsuza ayna tutuyordu.

O anda bu mübârek evlâdı, Kafkas dağlarından Arafat’a hacı olmaya çıkan kâfilelere tahassürünü ifâde için ayağa kalkmış gibi hissettim. Beyaz kefeni, gözümün önünde ilâhî emirle gelen ölüm meleğine çekilmiş âdeta bir teslim bayrağı gibi önce net bir sûrette tecessüm etti, ardından ufku kaplayan kül renkli bulutlara sarıldı ve Arafat semâlarında kayboldu.

Sanki o, büründüğü kefenle aramızdaki uzun mesafeyi katetmiş, vakfeye durmuş ve “elvedâ” deyip süzülerek önümdeki ihramlı kalabalığa karışmıştı. Duâsı yapılan 160 hatm-i şerîften ona hisse ayrıldı. Nemli gözlerde ve gönüllerde mekân buldu.

O, Denizli’de doğdu. Hafız oldu. O, farklı bir hafızdı. Gönül ikliminde kâmil bir mü’min olarak yetişti. İlâhiyat tahsilini Bursa’da ikmâl ederken mânevî hizmette de yerini aldı. Emîr Buhârî Hazretleri, Muhammed Üftâde Hazretleri, Sultan Murad Han ve emsâllerinin rûhâniyeti, kendisini sonsuz ufukların seyyâhı etti. Bir heyecan ve gönül insanı oldu.

O, Hak rızâsı yolundaki hizmetine titizlik gösterir, îtinâ ederdi. Tasarruf edip infâk etmekten haz duyardı. Mânevî hizmeti madde ile zedelenmesin endişesi içinde kifâyet miktarı ile geçinirdi. En meşakkatli hizmetleri tercih eder, en zor vazifelerin dahî dâimâ gönüllü bir neferi olurdu.

Asil rûhu ile o, kahır tecellîlerinin galip göründüğü günümüzde, tabiattaki milyonlarca çakıl taşı arasında barınan müstesnâ bir mücevherdi.

Rûhunun vecdini binlerce kilometre ötelere taşımaya çalıştı. Kafkas eteklerindeki Aliabad reyonunun Mus’ab’ı oldu.

ZAMANIN MUS’AB’I: KAFKASYA’DA BİR ŞEHÂDET SEVDALISI

Sahâbeden Hazret-i Mus’ab’ın hicretten evvel Medîne’de hazırladığı tevhîd ve îman zeminini o da orada hazırlıyordu. O da, Mus’ab gibi “fî sebîlillâh” olarak orada -inşâallah- şehâdetin yüce rütbesine nâil olacaktı. Bu nâiliyet gününün Arafat gününe isâbet etmesi de, ayrı bir mânâ, ayrı bir güzellik oldu... Sanki onun rûhâniyet ve temizliğinin bir tecessümü böylece zuhûr etti... Ğufrân saati olan bu saatte gelen haberi, onu üst üste çakışmış iki gölge gibi, milyonla hacının hüviyeti içinde Arafat’a taşıdı. Ve o böylece: “Rabbine dön!” (el-Fecr, 28) emrini, milyonla kula nasîb olan ğufrân müjdesine dâhil olarak aldı. En azından biz, onu, gönlümüzden ve gözümüzün önünden silinmeyen hayâliyle Arafat’a taşıdık. Orada beraber olduk.

Şehidlik, zâhirde dünya nîmetlerinin en değerlisi olan hayatın Allah yolunda fedâ edilmesidir. Ancak sadece zâhirî hayatı fedâ etmek şeklinde anlaşılan şehidliğin bir diğer yönü de, vücut hayâtiyetini devam ettirdiği hâlde dahî onun mânen aşılması, zâhirî benliğin âdeta yok edilmesi ve rûhen Rabbe ulaşılmasıdır.

Bu iki vasfı birleştirebilmek ise, ayrı bir nîmet ve ulvî bir mertebedir. İnşâallah Hafız Emin de, bu iki nîmet ve mertebeye nâil olarak Rabbine kavuşan bahtiyarlar kervanına katılmıştır. Çünkü o, yaşıyorken de âdeta -kendi idrâkine nakşedilmiş bir namzetlik hâlinde- şehiddi. Nitekim “Hizmet” adlı şiirinde;

“İnşâallâh şehîd olmaktır benim alın yazım!” diyordu.

Onun bu mısrâı, âdeta ilâhî kaderin keşfi gibiydi. Temennîmiz odur ki, ömrü boyunca arzu ettiği şehidler, yani “ölümsüzler kâfilesi”ne katılmayı, Rabbimiz ona da lûtfetmiştir.

Ebû Eyyûb el-Ensârî, îlâ-yı kelimetullâh heyecanı ile 80 yaşını geçmiş olduğu hâlde iki sefer İstanbul fütûhâtına iştirâk etmişti. Vefât ederken:

“–Beni adımınızı attığınız son noktaya gömün ki, benden sonra gelen İslâm askerleri daha ötelere gitsin!”[1] diyerek cesedi ile de hedef gösteriyordu.

Hafız Emin de, sanki rûhâniyetin gölgelediği kabrinde haleflerine îman heyecanı dolu “tevhîd” mücâdelesini telkîn ediyordu. Hâl lisânı ile;

“–Ben dînimin güzelliklerini ve saâdetini buraya kadar taşıdım. Siz de bu tevhîd hizmetinde yarışın! Bu ezanlar ve Kur’ân sadâlarını ötelere taşıyın! Bu yolda fânî vücudunuzu Hakk’a adayarak Rabb’e râm olun!” diyordu.

Hak yolunda gerçek zaferler ve onların neticesi olan büyük ilâhî mükâfatlar, ancak maldan ve candan vazgeçenlere âittir. Nitekim âyet-i kerîmede:

“Allah mü’minlerden, canlarını ve mallarını, kendilerine (verilecek) Cennet karşılığında satın almıştır...” (et-Tevbe, 111) buyruluyor.

Hafız Emin de, bu şekilde Cennet alışverişi yapan bahtiyarlardan oldu -inşâallâh-. Aliabad halkı:

“–Bu «Hak dostu» bizim; o, bize âit! Cesed-i fânîsi burada gömülsün; bize aziz bir hâtıra olsun! Rûhu da zâten gönlümüzde ebediyyen yaşayacaktır...” dediler.

Geçen sene Aliabad’a gittiğimizde doğup bir müddet sonra vefât eden oğlu da oraya gömülmüştü. Hafız Emin:

“–Hocam, biz buraya bir hâtıra bıraktık. Biz de artık herhâlde buralıyız!” demişti.

Bu da âdeta ilâhî kaderin değişik bir keşfiydi. Şimdi o, dünyada sevgisine doyamadığı yegâne evlâdı ile kabir kundağında kucak kucağa...

O, Azerbaycan’ın toprağına, yeniden filiz veren i‘lâ-yı kelimetullâh rûhunun ebedî bir hâtırası olarak emanet oldu. Sonra gelen haleflerinin gönlünde mekân tuttu. Ömrü uzadı. Elbette ki asıl hayat, gönüllerde yaşamaktır. Gönüllerde mekân tutanlar, Mus’ab gibi ebedî yaşarlar. Bu şekilde onlar, berzah âleminde olsalar bile gönül ufuklarında yaşamaya devam ederler. Sanki şâir, şu mısrâları ile onun hayatını hulâsa etmektedir:

Yâdında mıdır hiç doğduğun gün,

Sen ağlar iken gülerdi âlem!..

Bir ömür sür ki, olsun ölümün,

Sana tebessüm, ellere mâtem!..

EBEDÎ VUSLAT VE SELÂM

Ey Hafız Emin! Ebedî yolculuğun, bir Cuma seherinde hizmet aşkı ile koştururken oldu. Bu, kahramanca ve yiğitçe ölümü karşılamaktı. Muhakkak ki, göğsün Kur’ân, kalbin îmanla doluydu, dudaklarında Rabbin zikri vardı. Vuslatın mübârek olsun!

Ey seher rüzgârı! Sen Kafkas eteklerinde göğsü îman ve Kur’ân dolu o sevdâlı gönle bizden selâm götür!..

Dipnot:

[1] Ramazanoğlu Mahmud Sâmî, Ashâb-ı Kirâm, ı, 97.

Kaynak: Osman Nuri Topbaş, Muhabbetteki Sır, Erkam Yayınları

İslam ve İhsan