İbn-i Arabi Hazretleri’ne Tevazuyu Öğreten Günahkâr Gencin İbretlik Hikâyesi

İbn-i Arabî Hazretleri’nin bir genç üzerinden öğrendiği tevazu, merhamet ve kimseyi küçümsememe dersini anlatan ibretlik bir rivayet.

Rivâyete göre, Muhyiddin İbn-i Arabî Hazretleri bir sâhilden geçerken, testiyi başına dikip şarap içen bir genç gördü. Aynı genç bir yandan da yanındaki bir kadına taşkınlık ediyordu.

İBN-İ ARABÎ HAZRETLERİ’NE TEVAZUYU ÖĞRETEN GENÇ

Hazret içinden şöyle geçirdi:

“–İnsan, mahlûkat içinde kendisini en aşağı bilmeli, mütevâzı olmalı. Ama ben herhâlde şu günahkâr gençten de kötü değilimdir. Şarap içmiyorum, lâubâli hareketler ve ahlâksızlıklar da yapmıyorum.”

Tam o sırada denizden bir feryat duyuldu:

“–Batıyoruz, imdât!..”

Bu sesi duyan genç, elinden testiyi atarak kaşla göz arasında denize atladı ve boğulmak üzere olan dört kişiyi birkaç dakika içinde kurtararak sâhile taşıdı.

Olup biteni hayretler içinde izleyen İbn-i Arabî Hazretleri, biraz önce aklından geçen düşüncelerden dolayı mahcup oldu ve kendi kendine:

“–Bak, o küçümsediğin, günahkâr ve hakir gördüğün genç, dört kişiyi birden kurtardı. Ya sen ne yaptın!? Bir kişiyi bile kurtaramadın!..” dedi.

Nihâyet, gencin bu merhamet ve şefkati sebebiyle İbn-i Arabî Hazretleri ile aralarında bir muhabbet hâsıl oldu. Genç, önceki hayat tarzını terk ederek İbn-i Arabî Hazretleri’nin dizi dibinde, nezih bir hayatın tâlimine başladı, onun sâdık bir talebesi oldu.

Hisse:

Kendimizde bulunduğunu düşündüğümüz üstün vasıfların belki daha da üstünü, küçük gördüğümüz nice kimsede mevcut olabilir. Bu sebeple Allâh’ın hiçbir kulunu hor görmemek îcâb eder.

Unutmayalım ki insanları küçük görmek, hakîkatte kendimizi küçülten son derece çirkin bir davranıştır. Son nefeste kimin ne olacağını, yalnızca Allah Teâlâ bilir.

Şâir ne güzel söyler:

Harâbât ehline hor bakma zâhid,

Defineye mâlik vîrâneler var!

Yani Allah katında kimin ne olduğunu bilemeyiz. Kalplerin pencereleri yalnızca Allâhʼa açıktır. Hor görülüp incitilen nice insan vardır ki Allâh’ın sâlih kullarındandır.

Bunun içindir ki ârif kulların şiârı;

“Her geceyi Kadir, her gördüğünü Hızır bilmek”tir.

Kaynak: Osman Nuri Topbaş, Kıssaların Diliyle Müminlerin Gönül Ufku, Erkam Yayınları

İslam ve İhsan