Gece Olsa da Ağlasak

Allah’a duyulan muhabbet, seher vaktine özlem ve teheccüd namazının manevi lezzeti üzerine kalbe dokunan bir tefekkür.

Yıllar önce Zonguldak Çaycuma’da bir gölet inşaatında mühendis olarak çalışırken bir işçimiz vardı. Sabah kalkar, sofraya oturur oturmaz şunu derdi: “Şef, akşam olsa da yatsak.” İstisnasız her sabah tekrar ederdi. Gün içinde de sayısız kere söylerdi: “Akşam olsa da yatsak.” Esprili bir arkadaştı. Hala daha hatırımdadır. Geçen bir sohbette ondan bahsedip, sevdiği şeyi istemedeki heyecanını ifade ettim. O işçi arkadaş uykunun lezzetini bildiği için, bir an önce akşamın gelmesini ve dinlenmeyi arzu ediyordu. Akşama kavuşmak onun için büyük bir mutluluk ve lezzet kaynağıydı. Bu yüzden de gün içinde bunu hep hatırında tutuyordu.

GECE OLSA DA RABBİMİZE KAVUŞSAK

Şimdi buradan yola çıkarak kendimizi güzelce bir gözden geçirelim. Akşam uyumayı arzulayan bir işçi kadar Allah ile buluşmayı arzuluyor muyuz? Gün içinde defalarca bu işçinin hatırına gelen “akşam” kadar Rabbimiz hatırımıza geliyor mu? Akşama kavuştuğunda sevinçten deliye dönen biri kadar seherlere kavuşmayı özlüyor muyuz? Gözlerimiz yaşarabiliyorsa şayet kendimizi şöyle bir cümleyle baş başa bulmalıydık hâlbuki: Gece olsa da ağlasak…

Gece olsa da Allah ile buluşsak, teheccütte diz çöksek, af dilesek. Gözyaşlarımız bir bir ıslatsa seccademizi. Yakınlaşsak. Allah ile bağımız güçlense. O işçinin gün boyu dilinden düşürmediği “akşam” ile kurduğu derin râbıtayı Allah ile kurabilsek hâlimiz bambaşka olacak. Bu râbıta, manevi olarak ilerlememizi sağlayacak. Bu ilerleyiş de ancak muhabbetle mümkündür.

Muhterem Sâmi Efendi'ye (k.s) göre râbıta, muhabbettir: “Tarîkat-i aliyyede feyiz ve terakkiye götüren en önemli yol muhabbet ve râbıtadır. Bu da mürşidinin teveccüh, nazar ve himmetini kazanmak sûretiyle olur. Muhabbetin şartı, muvaffakiyettir. Yani mürşidin sevdiğini sevmek, sevmediğini sevmemektir.”[1]

Modern dünyanın içerisinde kalbimize uğrayan herkes ve her olay o turfanda mekânda iz bırakıyor. Mâsivâdan temizlendikçe ferahlayan, gözyaşıyla sulandıkça çiçek açan kalbimiz neye meylederse biz de ona dönüşüyoruz. Dünyaya meyledersek akşam uykusuna yatıyoruz, Allah’a meyledersek teheccütte gözyaşlarına boğuluyoruz.

ZİKİRLE GÜZELLEŞEN KALP VE SEHER VAKTİNİN BEREKETİ

Neyi anarsak, onun tesiriyle günü kapatıyor, yeni bir güne onunla merhaba diyoruz. Burada en kıymetli hazinenin, Allah’ı zikretmek olduğunu unutmamak gerekir. Zira nice maddi ferahlıklarımız olsa da Allah ile olmayan bir kalp fakirdir. Atâullah el-İskenderîʼnin tabiriyle: “Yâ Rabbi! Senʼi bulan neyi kaybetti; Senʼi kaybeden neyi buldu?”

Peygamber Efendimiz (s.a.v.) gecenin bereketini şöyle ifade ediyor: “Her kim geceleyin uyanır, hanımını da uyandırır ve iki rekât namaz kılarsa, Allah’ı çok zikreden erkekler ile kadınlardan yazılırlar.”[2]

Muhterem Hâce Mûsâ Topbaş (k.s.) Allah’ı zikretmenin tesirine şöyle dikkat çeker: "Allah'ı devamlı anmak, kalbi yumuşatmak ve tasfiye etmek için şarttır. Çünkü Cenâb-ı Hak -azze ve celle- Hazretleri “Siz beni çok anın, çok çok anın”[3] buyurmaktadır. İnsan ne kadar gönlünü zikre verirse o kadar çok terakki eder. Zikrullaha vâsıl olan her şeye kavuşmuştur. Zikrullahtan mahrum olan da her şeyi kaybetmiştir."[4]

Akmayan dere kurur, çağlamayan şelale ot tutar. Gönül toprağının gıdalarından olan gözyaşından ümit kesmeyelim. Bırakalım aksın. Hadi gelin bu gece eşlik edelim seherin sessizliğine. Tüm dünyayı koyalım bir tarafa. Günü Allah için doludizgin yaşayalım. Sevinçle akşamı bekleyelim. Bizim akşamımız bir başka olsun. Biz de akşamları sevelim ama gece kalkmak için. Şimdi bu yazıyı okurken içinizden geçmiyor değil, farkındayım. Akşam olsa da yatsak. Gece kalksak da ağlasak…

Dipnotlar:

[1] Ramazanoğlu, Musahebe 6, s. 176.

[2]  Ebû Dâvûd, Salât, 307

[3] Ahzab Sûresi 41.

[4] Sâdık Dânâ, Altonoluk Sohbetleri, I, 67, 74.

Kaynak: Kadir Bekar, Altınoluk Dergisi, Sayı: 489

İslam ve İhsan