Gayri Müslimlere Benzeme

Peygamberimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem-, gayr-i müslimlere benzememe şuurunu ashâbına ve ümmetine defaatle aşıladı.

Peygamberimiz;

► Namaza davet için ne yapılması gerektiği istişâre edilirken, yahudi ve hıristiyan âdeti olan boru ve çan çalma tekliflerini reddetti. (Ebû Dâvûd, Salât, 27-28) Müslümanlara mahsus bir güzellik olarak, ezan nasîb oldu.

► 10 Muharrem / Âşûrâ orucunda; aynı gün oruç tutan yahudilere muhalefet için, bir gün evveli veya sonrasıyla beraber oruç tutmamızı emretti.

► Ehl-i kitap; yıldızlar belirinceye, yatsı vaktine kadar iftarı geciktirirdi. Peygamberimiz ise iftarda acele edilmesini emretti.

► Kezâ ehl-i kitapta sahur yoktu. Peygamberimiz, sahuru sünnet kıldı. (Müslim, Sıyâm, 46)

► Kezâ tek olarak cumartesi günü oruç tutmayı, yahudilere benzemek olacağından mekruh kıldı. (İbn-i Mâce, Sıyâm, 38)

Misaller çoğaltılabilir. O kadar ki, Medine’deki hahamlar;

“–Bu adam, bize ait ne varsa her şeye muhalefet ediyor!” demişlerdi.

Âyet-i kerîmelerde de;

Müşrikleri, yahudi ve hıristiyanları dost ve sırdaş edinmemek,
Allâh’ın âyetlerinin yalanlandığı ve alaya alındığı yerlerde asla oturmamak,
Gafillerden, fâsıklardan uzak durup, sâdıklarla beraber olmak emredilmiştir.

Abdullah İbn-i Ömer -radıyallâhu anhümâ- buyurur:

“Rasûlullah -sallâllâhu aleyhi ve sellem- başın bir kısmının tıraş edilip bir kısmının bırakılmasını yasakladı.” (Buhârî, Libâs, 72; Müslim, Libâs, 72, 113)

Bu tıraş; o gün de, bugün olduğu gibi, gayr-i müslimlerin bir âdetiydi.

Peygamber Efendimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem-; ashâbından tıraşını uygun bulmadığı bir şahıs hakkında, şu îkazda bulunmuştu:

“–Hüreym el-Üseydî ne iyi adamdır! Keşke zülüfleri ile elbisesinin eteklerini uzatmasaydı!”

Bu söz Hüreym’e ulaşınca, hemen saçını da elbisesini de kısalttı. (Ebû Dâvûd, Libâs, 25)

Abdullah İbn-i Mes‘ûd -radıyallâhu anh- şöyle buyurmuştur:

“Elbiseler elbiselere benzeyince, kalpler de kalplere benzemeye başlar.” (Vekî, Zühd, s. 597)

Hazret-i Ömer, Azerbaycan ve Dağıstan’a gönderdiği ordularına şöyle seslenmişti:

“‒Aman, sakın siz;