Esad Erbilî’nin (k.s.) Peygamberimiz İçin Yazdığı Şiir

Es‘ad Erbilî Hazretleri’nin Peygamber Efendimiz’e duyduğu derin muhabbet ve vuslat hasretini dile getirdiği naatı.

Peygamber Efendimiz’in (s.a.v.) firkat ateşiyle tutuşan ve vuslatının hasretiyle kavrulan gönüller, her şeye, içinde bulundukları bu yanıklık ile bakarlar.

ES‘AD ERBİLÎ’NİN (K.S.) PEYGAMBER EFENDİMİZ’E HASRETLE SÖYLEDİĞİ ŞİİR

Nitekim Es‘ad Erbilî Hazretleri, bu yanışın harâreti ile şöyle demiştir:

Tecellâ-yı cemâlinden Habîbim nev-bahâr âteş!

Gül âteş, bülbül âteş, sümbül âteş, hâk ü hâr âteş!

“Habîbim, Sen’in güzelliğinin tecellî ederek ortaya çıkmasından (dolayı, Sana âşık olan) ilkbahar ateş, gül ateş, bülbül ateş, sümbül ateş, toprak ve diken ateş!..”

Şuâ-yı âfitâbındır yakan bi’l-cümle uşşâkı;

Dil âteş, sîne âteş, hem dü çeşm-i eşk-bâr âteş!

“Bütün âşıkları yakan, (o mübârek yüzünün) Güneş (gibi parlak) nûrudur… (Bu sebeple) gönül ateş, kalp ateş, (aşkınla) ağlayan (şu) iki göz ateş!..”

Ne mümkün bunca âteşle şehîd-i ışkı gasletmek?

Cesed âteş, kefen âteş, hem âb-ı hoş-güvâr âteş!..

“Bu kadar ateşle aşk şehîdini yıkamak mümkün mü? Ceset ateş, kefen ateş, şehîdi yıkayacak tatlı su dahî ateş!..”

Kaynak: Osman Nuri Topbaş, Muhabbetteki Sır, Erkam Yayınları

İslam ve İhsan