Allah'tan Başka Sığınacak Kapı Var mı?

Bir annenin evladına duyduğu şefkatten Allah’ın sonsuz rahmetine uzanan, kulluğu, tövbeyi ve ilahî merhameti hatırlatan ibretlik bir kıssa.

Nefsi bir an için günaha meyleden biri, bu düşünceyle sokakta yürürken, gördüğü bir manzara onu intibâha getirir / gafletten uyandırır. Şöyle ki:

ALLAH’IN RAHMETİNDEN DAHA BÜYÜK BİR SIĞINAK VAR MI?

Bir kadın, kendisini kızdıran çocuğunu evden dışarı atıp hiddetle kapıyı kapatır. Çocuk bir müddet dışarıda dolaştıktan sonra geri döner; ancak evin kapısı kapalıdır. Başını eşiğe koyup beklemeye başlar. Bu sırada uyuyakalır.

Bir müddet sonra annesi kapıyı açar. Kapısının eşiğinde uyuyan evlâdının üstüne kapanır ve şöyle der:

“‒Yavrucuğum, neden bana isyan ediyorsun? Evinden ve annenden başka sığınacak bir yerin olmadığını bilmiyor musun? Bana muhâlefet etme! Bana isyan ederek içimde sana karşı fıtraten mevcut olan şefkat, merhamet ve hayır dilemenin aksine bir muâmelede bulunmaya mecbur bırakma beni…”[1]

Hisse:

Rabbimiz, kullarına karşı o kadar merhametli ki:

‒Hatâ ve kusurlarını affetmekten hoşlanıyor, onları affetmek için âdeta vesîle arıyor.

‒Kötülüklere ancak misli kadar cezâ vereceğini, iyiliklere ise on katından yedi yüz katına kadar ecir bahşedeceğini müjdeliyor.

‒Bu dünyada azâbı hak edenleri hemen cezalandırmıyor, onlara hâllerini ıslah edebilmeleri için sabırla mühlet veriyor.

Yani Cenâb-ı Hak kullarına azâb etmek istemiyor. Fakat insan, sayısız ilâhî îkazlara rağmen, yine de isyan, zulüm ve haksızlıkta inat eder ve ısrarla tevbeden uzak kalmayı tercih ederse, artık kendi eliyle kendini ebedî azâba müstahak kılmış oluyor.

Mahmud Sâmî Ramazanoğlu Hazretleri ne güzel söyler:

“Şefkatli bir babaya isyan eden evlâda mecnun derler. Merhametlilerin en merhametlisi olan Cenâb-ı Hakk’ın emirlerine muhâlefet eden kişiye ise ne söylense azdır!” (Musâhabe, VI, 219)