Bir “halvet” olarak yalnızlık; kalbi Hak’la buluşturup nefsin fısıltılarından arındıran, ruhu olgunlaştıran bir nimettir. Peki, bu hüzünlü yalnızlık girdabına kapılan kimseler neden “felaket”i yaşar? Halvet ile cehlet arasındaki ince çizgiyi nasıl koruyabiliriz?