Peygamberlerin Nübüvvet ve Risaleti

Allâh Teâlâ ilk insanla başlayarak her devirde Peygamberlerini, “Nebî” veya “Resûl” sıfatlarıyla insanlara bir rahmet olarak göndermiştir.

Allâh Teâlâ, kullarına, kendi içlerinden seçip Peygamberlik vazîfesi verdiği güzîde kimseler vâsıtasıyla hitâb etmeyi murâd etmiştir. Bu âdetullâh, âyet-i kerîmelerde şöyle bildirilir:

وَرُسُلاً قَدْ قَصَصْنَاهُمْ عَلَيْكَ مِنْ قَبْلُ وَرُسُلاً لَمْ نَقْصُصْهُمْ عَلَيْكَ

“Daha önce Sana anlattığımız Peygamberlerle, anlatmadığımız başka Peygamberlere de (vahyettik)…” (en-Nisâ, 164)

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ رُسُلاً اِلَى قَوْمِهِمْ فَجَاؤُهُمْ بِالْبَيِّنَاتِ

“And olsun ki, Biz Sen’den önce kendi kavimlerine nice Peygamberler gönderdik de onlara açık deliller getirdiler…” (er-Rûm, 47)

Allâh Teâlâ ilk insanla başlayarak her devirde Peygamberlerini, “Nebî” veya “Resûl” sıfatlarıyla insanlara bir rahmet olarak göndermiştir.

NÜBÜVVET NEDİR?

Nübüvvet, akıl sâhibi kulların dünyâ ve âhiret işlerini tanzîm için Allâh ile kulları arasında yapılan elçilik demektir.

Resûl, kendisine vahyolunan ve aldığı vahyi başkalarına teblîğ etmekle mükellef olan kimsedir. Nebî ise teblîğe memur olsun olmasın, kendisine vahyedilen kişidir. Umûmiyetle Nebîler, kendilerinden evvel “Resûl” sıfatıyla gönderilmiş bir Peygamberin şerîatini teblîğ ve icrâya memur olarak gönderilirler. O hâlde her Resûl Nebîdir, fakat her nebî Resûl değildir. Nebînin Resûlden ve dolayısıyla nübüvvetin risâletten daha umumî olduğunu ifâde eden bâzı hadîsler de nakledilmiştir. Bununla berâber, Kur’ân-ı Kerîm’de bu kelimeler birbirinin yerine kullanılmaktadır.

ALLAH’IN ELÇİLERİ

“Allâh Teâlâ kullarına niçin doğrudan değil de Peygamberleri vâsıtasıyla hitâb ediyor?” diye bir suâl akla gelecek olursa, şu şekilde cevap verilebilir:

Allâh Teâlâ’nın insanlara bizzat hitâb ederek, yâni vahiy göndererek emir ve nehiylerini açıkça bildirmesi, dünyânın yaratılmasındaki “imtihan sırrı”na aykırıdır. Zîrâ o takdirde îmânın gayba mutaallık olmasından kaynaklanan kıymet ve şerefi mânâsız kalırdı. Emir ve yasakları bizzat Allâh Teâlâ’dan alan insanlar, hakîkatini tam olarak idrâk ettikleri için bu emir ve nehiylere mecbûren boyun eğerlerdi. Bu ise insanın irâde, ihtiyâr ve gayretiyle hayır veya şer yönünde tercihte bulunmasına mânî olarak mükâfât ile mücâzâtı mantıksız hâle getirirdi.

Diğer taraftan, insanların idrâk seviyeleri, kudret ve kâbiliyetleri de muhteliftir. Çünkü hayatta icrâ edecekleri fonksiyonlar birbirinden farklıdır. Eğer bütün insanlar çok kâbiliyetli olsalardı, bâzı işleri kimse yapmak istemezdi. En süflîsinden en ulvîsine kadar bütün zâhirî ve dünyevî fonksiyonların îfâ edilebilmesi, insanların kâbiliyet bakımından farklı yaratılmasını îcâb ettirmiştir.

PEYGAMBERLERİN ÜSTÜNLÜKLERİ

İnsanlık târihinin en büyük liderleri, muallim ve terbiyecileri, Peygamberlerdir. Zîrâ kitleleri hidâyete erdirip tenvîr edecek, onlara yol gösterecek, insanlardan zuhûr edecek kötülük ve ezâlara katlanacak kimselerin, üstün kâbiliyetler ve sonsuz bir tahammül gücü ile mücehhez olmaları gerekir. Kendisine tâbî olacak kitlelerin hayranlık duyacağı vasıfları ve üstün karakter özellikleri olmasa, bir Peygamberin insanlara tesir ederek onları yönlendirmesi mümkün olamaz.

Sıradan bir lider bile yönlendirmekle mükellef bulunduğu insanlardan üstün vasıflara sâhip olmaz ise lider mevkiine gelemez. Gelse de başarılı olamaz. Zîrâ hiç kimse, aczi sâbit olan bir kimseyi lider olarak tanımaz.

Bu sebepledir ki, Peygamberlerin de fıtraten üstün vasıflarla mücehhez olduğu görülür. Ancak, onlar bu fıtrî sermâyelerini kullanmak sûretiyle ve sırf kendi dirâyetleriyle Peygamber olamazlar. Peygamberlik, böyle liyâkatli şahıslar içinden ilâhî tâyinle seçilip vazîfelendirilmiş olanlara mahsustur. Diğer bir ifâdeyle nübüvvet ve risâlet kesbî değildir. Yâni çalışarak ve gayret ederek kazanılamaz. Allâh Teâlâ kulları arasından dilediğini bu vazîfeye tâyin eder.

Âyet-i kerîmede şöyle buyrulur:

اَللهُ اَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسَالَتَهُ

“Allâh, risâletini kime tevdî edeceğini en iyi bilendir...” (el-En’âm, 124)

Diğer taraftan, ilâhî vahyin alelâde bir insanla veya herhangi biriyle gönderilmesi de münâsip değildir. Zîrâ insanların tamâmı, ilâhî teblîğâtı telâkkî ve icrâ etme husûsunda kifâyet ve dirâyet bakımından eşit değillerdir. Bu sebeple Peygamberler, her cihetten üstün vasıflı insanlar arasından seçilmişlerdir. Sâhip oldukları fıtrî tâkat sebebiyle de, nübüvvet ve risâletin ağır yükünü taşımakla mükellef kılınmışlardır.

Kaynak: Osman Nuri Topbaş, Hz. Muhammed Mustafa 1, Erkam Yayınları 

HZ. MUHAMMED (S.A.V.) KİMDİR?

Hz. Muhammed (s.a.v.) Kimdir?

HZ. MUHAMMED MUSTAFÂ (S.A.V.)

Hz. Muhammed Mustafâ (s.a.v.)

PAYLAŞ:                

YORUMLAR

İlk yorumu yapan siz olun!

Yorum Ekle

İslam ve İhsan

İslam, Hz. Adem’den Peygamber Efendimize (s.a.v) gönderilen tüm dinlerin ortak adıdır. Bu gerçeği ifâde için Kur’ân-ı Kerîm’de: “Allâh katında dîn İslâm’dır …” (Âl-i İmrân, 19) buyurulmaktadır. Bu hakîkat, bir başka âyet-i kerîmede şöyle buyurulur: “Kim İslâm’dan başka bir dîn ararsa bilsin ki, ondan (böyle bir dîn) aslâ kabul edilmeyecek ve o âhırette de zarar edenlerden olacaktır.” (Âl-i İmrân, 85)

...

Peygamber Efendimiz (s.a.v) Cibril hadisinde “İslam Nedir?” sorusuna “–İslâm, Allah’tan başka ilâh olmadığına ve Muhammed’in Allah’ın Rasûlü olduğuna şehâdet etmen, namazı dosdoğru kılman, zekâtı vermen, Ramazan orucunu tutman, yoluna güç yetirip imkân bulduğun zaman Kâ’be’yi ziyâret (hac) etmendir” buyurdular.

“İman Nedir?” sorusuna “–Allah’a, meleklerine, kitaplarına, peygamberlerine, âhiret gününe inanmandır. Yine kadere, hayrına ve şerrine îmân etmendir” buyurdular.

İhsan Nedir? Rasûlullah Efendimiz (s.a.v): “–İhsân, Allah’a, onu görüyormuşsun gibi kulluk etmendir. Sen onu görmüyorsan da O seni mutlaka görüyor” buyurdular. (Müslim, Îmân 1, 5. Buhârî, Îmân 37; Tirmizi Îmân 4; Ebû Dâvûd, Sünnet 16)

Kuran-ı Kerim, Peygamber Efendimize (s.a.v) gönderilen ilahi kitapların sonuncusudur. İlahi emirleri barındıran Kuran ve beraberinde Efendimizin (s.a.v) sünneti tüm Müslümanlar için yol gösterici rehberdir.

Tüm insanlığa rahmet olarak gönderilen örnek şahsiyet Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed Mustafa (s.a.v) 23 senelik nebevi hayatında bizlere Kuran ve Sünneti miras olarak bırakmıştır. Nitekim hadis-i şerifte buyrulur: “Size iki şey bırakıyorum, onlara sımsıkı sarıldığınız sürece yolunuzu asla şaşırmazsınız. Bunlar; Allah’ın kitabı ve Peygamberinin sünnetidir.” (Muvatta’, Kader, 3.)

Tasavvuf; Cenâb-ı Hakkʼı kalben tanıyabilme sanatıdır. Tasavvuf; “îmân”ı “ihsân” gibi muhteşem ve muazzam bir ufka taşımanın diğer adıdır. Tasavvuf’i yola girmekten gaye istikamet üzere yaşayabilmektir. İstikâmet ise, Kitap ve Sünnet’e sımsıkı sarılmak, ilâhî ve nebevî tâlimatları kalbî derinlikle idrâk edip onları hayatın her safhasında vecd içinde yaşayabilmektir.

Dua, Allah Teâlâ ile irtibatta bulunmak; O’na gönülden yönelmek, meramını vâsıta kullanmadan arz etmek demektir. Hadisi şerifte "Bir şey istediğin vakit Allah'tan iste! Yardım dilediğin vakit Allah'tan dile!" buyrulmuştur. (Ahmed b. Hanbel, Müsned, 1/307)

Zikir, bütün tasavvufi terbiye yollarında nebevi bir üsul ve emanet olarak devam edegelmiştir. “…Bilesiniz ki kalpler ancak Allâh’ı zikretmekle huzur bulur.” (er-Ra‘d, 28) Zikir, açık veya gizli şekillerde, belirli adetlerde, farklı tertiplerde yapılan önemli bir esastır. Zikir, hatırlamaktır. Allah'ı hatırlamak farklı şekillerde olabilir. Kur'an okumak, dua etmek, istiğfar etmek, tefekkür etmek, "elhamdülillah" demek, şükretmek zikirdir.

İlim ve hâl kelimelerinden oluşmuş bir isim tamlaması olan ilmihal (ilm-i hâl) sözlükte "durum bilgisi" demektir. Bütün müslümanların dinî bilgi ve uygulama bakımından ihtiyaç duyduğu, bir bakıma müslüman olmanın ve müslümanlığın icaplarını yerine getirmenin ön şartı durumundaki fıkhi temel bilgiler ilmihal diye anılmıştır.

İslam ve İhsan web sitesinde İslam, İman, İbadet, Kuranımız, Peygamberimiz, Tasavvuf, Dualar ve Zikirler, İlmihal, Fıkıh, Hadis ve vb. konularda  güvenilir kaynaklardan bilgiye ulaşabilirsiniz.