Hazret-i Ebu Bekir Neden Mistah'a Yardım Etmeyi Sürdürdü?

Hazret-i Ebû Bekir'in (r.a.) affediciliği ve infaktaki örnek tavrından hareketle, ilâhî affa nâil olmanın Kur'ânî yolunu ve affetmenin faziletini öğrenin.

Hazret-i Ebû Bekir -radıyallâhu anh-, akrabalarından ve ilk muhâcirlerden olan Mistah bin Üsâse isimli bir fakire devamlı yardımda bulunuyordu.

HAZRET-İ EBU BEKİR'İN AFFEDEREK GÖSTERDİĞİ FAZİLET

Hazret-i Âişe Vâlidemizʼe ağır iftiraların atıldığı İfk Hâdisesi’nde onun da müfterîler arasında yer aldığını görünce, bir daha ona infakta bulunmayacağına dâir yemin etti. Bunun üzerine Cenâb-ı Hak şu âyet-i kerîmeyi inzâl buyurdu:

“İçinizden fazîletli ve servet sahibi kimseler, akrabaya, yoksullara, Allah yolunda hicret edenlere (mallarından) vermeyeceklerine dâir yemin etmesinler; affetsinler, bağışlayıp geçsinler. Allâh’ın sizi affetmesini istemez misiniz? Allah çok bağışlayıcıdır, çok merhametlidir.” (en-Nûr, 22)

Bunun üzerine Ebû Bekir -radıyallâhu anh-:

“‒Evet, vallâhi Allâh’ın beni affetmesini çok isterim!” diyerek Mistah’a yine önceki gibi infâk etmeye devam etti ve:

“‒Vallâhi ona yaptığım yardımı bir daha aslâ kesmem!” dedi.^[1]

Hisse:

Cenâb-ı Hak bütün kullarına soruyor:

“…Allâh’ın sizi affetmesini istemez misiniz?..” (en-Nûr, 22)

Allâh’ın affına muhtaç olduğumuza göre, Oʼnun kullarını affede affede, ilâhî affa lâyık hâle gelmeye gayret etmeliyiz.

Rahmânʼın rahmeti, Oʼnun kullarına merhamet etmekle hâsıl olur. Hepimiz, Rabbimizʼin lûtuf ve merhametine muhtacız.

“Yâ Rabbi! Bizi affet, ibadetlerimizi kabul et!” diyoruz. Bizler de Rabbimizʼin kullarına ve bütün mahlûkâtına karşı cömert, lûtufkâr ve affedici olmalıyız ki Cenâb-ı Hakʼtan kendimiz için af dilemeye yüzümüz olsun.