Hz. Ebû Bekir, (r.a) nübüvvetten önce Peygamber Efendimiz’in dostu idi. Çocukluğundan beri onun güzel ahlâkına, sadâkatine ve emînliğine şâhitti. Güzel ahlâkı sebebiyle hiç yalan söylememiş bir kimsenin, Cenâb-ı Hakk’a karşı aslâ yalan söylemeyeceği kanaatinde idi. Bu sebeple Allah Rasûlü (s.a.v) onu İslâm’a dâvet ettiğinde hiç tereddüt göstermeden icâbet etti.