Abdullah Sert Hocaefendi, Ferîdüddin Attâr Hazretleri’nden nakledilen ibretli bir menkıbe üzerinden; insanın fânî bir “damla” uğruna ilâhî “deryayı” nasıl gözden çıkarabildiğini, nimeti unutmanın ve şükrü kaybetmenin kalbi nasıl zayıflattığını hatırlatıyor.