Tamam, ümitliyiz; lâkin malını ve canını Allah için fedâ etmişlerin girdiği cennete heveslenirken, beleşçi miyiz, emekçi mi? Ölçüyü kaçırmış bir kaderci gibi, çalışmadan mı istiyor; âtıl seyirciler gibi etkisiz ve tepkisiz kalarak, yorulmadan mı umuyoruz cenneti? Bu, sizce de biraz, “kurnaz tüccar” vaziyeti değil mi?