Gönül Kazanmanın Derdinde Oldu

İslâm’ın gâyesi, suçlu kimseleri kaybetmek değil kazanmaktır. Onları ıslah ederek fazîlet sahibi müʼminler hâline getirmektir. Efendimiz (s.a.v.) her zaman gönül kazanmanın derdinde oldu.

İslâm’ın gâyesi, suçlu kimseleri kaybetmek değil kazanmaktır. Onları ıslah ederek fazîlet sahibi müʼminler hâline getirmektir. Bunun için de suça sürüklenen kişi câhilse, ona öncelikle tebliğ zarurîdir. Zira müslümanlar, câhili haramdan sakındırmak için ona hakkı ve hayrı öğretmekle mükelleftirler.

Abbâd bin Şurahbîl -radıyallâhu anh- şöyle anlatır:

“Bir zamanlar fakir düşmüştüm. Bunun üzerine Medîne bahçelerinden birine girdim. Başak ovup hem yedim hem de torbama aldım. Derken bahçe sahibi gelip beni yakaladı, dövdü, torbamı elimden aldı ve Rasûlullâh’a götürüp şikâyet etti.

Allah Rasûlü -sallâllâhu aleyhi ve sellem-, bahçe sahibine (benim hâlimi kastederek):

«−Câhilken öğretmedin, açken doyurmadın!» buyurdu.

Sonra bahçe sahibine, torbamı bana iâde etmesini söyledi. Daha sonra Rasûlullah -sallâllâhu aleyhi ve sellem- bana bir veya yarım sa‘ miktarında yiyecek verdi.” (Ebû Dâvûd, Cihâd, 85/2620-2621; Nesâî, Kudât, 21)

Demek ki bir kimseyi herhangi bir hatâ üzere gördüğümüzde yapacağımız ilk şey onu ayıplayıp kınamak değil, o konudaki cehâletini gidermeye çalışmak olmalıdır.

Ayrıca açlık ve yokluk, gâfil insanı çaresizlik içinde harama el uzatmaya zorlayabilir. Bu sebeple açları doyurmak, yoksulları koruyup kollamak da, en mühim İslâmî, insânî ve vicdânî vazifelerimizdendir.

Kaynak: Osman Nûri TOPBAŞ, Rasûlullah Efendimizʼden Eğitim Düsturları, Erkam Yayınları

İslam ve İhsan