Bunların Hepsi İsraftır!

İsraf sadece tabakta bırakılan yemek değildir. Osman Nuri Topbaş hayatımızın her alanında dikkat etmemiz gereken israfları anlatıyor.

İbadette israf; kul eğer namazı huşu ile kılmazsa o da israf oluyor. 'Şu kadar, şu kadar gider, namaz onda bir kalır' buyuruluyor. Zamanda israf; 'Fe-izâ ferağte fensab' buyuruluyor (İnşirah Suresi, 7). 'Vel-asr' (Asr Suresi, 1) zamana yemin olsun diyor. İlimde israf; okudu, öğrendi; tatbikatı yok. Kalbe intikal etmede ilimde israf. Sağlıkta israf; bu da Allah korusun, 'üçte bir, üçte bir, üçte bir' efendim buyurdu, olmuyor, oburluk oluyor. Bu da bir sağlıkta israftır.

Velhasıl netice olarak israf, sadece malı mülkü ölçsüzce harcayıp heba etmek değil. Yalnız o hayatın bütün safhalarıyla alakalı. Bilmeyiz ki ömrü boş geçirmek en büyük israf. Malayani ile geçirmek en büyük israf. İkinci; yeme, içme, giyimde haddi aşmak israf. Üçüncüsü saati lüzumsuz yerle zayi etmek. Şüpheli şeyler yemek vesaire israf. Tefekkürsüz yemek israf. Tefekkürü ruhani manzara değil de nefsani vitrine yönlendirmek israf. Medya vb. Faydasız ilimle meşgul olmak israf. İlmi nefsani menfaatlere alet etmek bir israf. Hele hele eğitimde evlatları sırf dünyevi istikbal kaygılarıyla manevi terbiyeden mahrum olarak yetiştirmek israfların en büyüğü, insan israfı. Bunun da ana babanın en çok kıyamet gününde en çok mahcup olacağı bu olacak. Ve gerçek miras insan mirasıdır.

İslam ve İhsan