Bir içim su için dünyalığını vermeye razı olan insan, ömrünü ebedî kurtuluşa harcamakta neden bu kadar cimri davranır? Gerçek zenginlik, sahip olduklarımızda mı yoksa o sahiplikleri Allah rızâsı için terk edebilmekte mi saklıdır? Ömür nimeti tükenmeden, son nefesin hesabına hazır mıyız?