“Allâh ve Rasûlü Adalet Etmezse Kim Eder?” Hadisi

Huneyn Savaşı ganimetlerinin taksimi sırasında yaşanan bu hadise, adalet, sabır ve söz taşımanın sonuçlarını Rasûlullah’ın (s.a.v.) hikmetli duruşuyla anlatıyor.

Abdullâh bin Mes’ûd -radıyallâhu anh- şöyle anlatır:

HUNEYN’DE ADALET İMTİHANI VE RASÛLULLAH’IN SABRI

Huneyn Savaşı’nda elde edilen ganimetleri taksim ederken, Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem- bâzı kişilere diğerlerinden fazla hisse verdi. Akra bin Hâbis’e yüz deve, Uyeyne bin Hısn’a da bir o kadar verdi. Arapların ileri gelenlerine de o günkü taksimde biraz fazla pay verdi. Bunun üzerine bir kişi:

“–Vallâhi bu taksimde hakkâniyet yoktur, Allâh rızâsı da gözetilmemiştir!” dedi.

Ben de:

“–Allâh’a yemin ederim ki, ben bunu Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem-’e söyleyeceğim.” dedim. Gittim, adamın söylediklerini anlattım.

Bunun üzerine Allah Rasûlü’nün mübârek yüzü, üzüntüden kıpkırmızı kesildi.

“–Allâh ve Rasûlü de adâlet etmezse, hiç kimse adâlet etmez.” buyurdu ve şöyle devâm etti:

“–Allâh, Mûsâ’ya rahmet etsin. O bundan daha ağır bir ithâma mâruz kalmıştı da, sabretmişti.”

Ben de bundan sonra kimsenin sözünü Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem-’e ulaştırmamaya karar verdim. (Buhârî, Edeb, 53; Müslim, Zekât, 145)

Kaynak: Osman Nûri Topbaş, Faziletler Medeniyeti 1, Erkam Yayınları