Otuz Yıllık Pişmanlık

Bağdat çarşısındaki yangın sonrası bir anlık gafleti sebebiyle otuz yıl istiğfar eden Seriyy-i Sakatî Hazretleri’nin ibretlik hassasiyeti ve kardeşlik dersi.

Seriyy-i Sakatî Hazretleri bir hâtırasını şöyle naklediyor:

BİR ANLIK GAFLETİN ARDINDAN OTUZ YILLIK İSTİĞFAR

“Bir gün Bağdat çarşısı yanmıştı. Birisi koşarak geldi ve;

«–Bütün Bağdat çarşısı yandı, bir tek sizin dükkânınız kurtuldu. Gözünüz aydın!» dedi.

Ben de bir an için, dükkânı yanan din kardeşlerimin hâlini düşünmeden, kendi nefsim adına; «Elhamdülillâh!» deyiverdim.

O an dükkânı yanan kardeşlerimin ıztırâbından gâfil kaldım.

Bunu anlayınca hemen tevbe ettim, dükkânımdaki bütün malları da kefâret olarak fakirlere dağıttım.

Ama buna rağmen otuz seneden beri o hatâmın istiğfârı içindeyim.”[1]

Hisse:

Din kardeşlerinin acısına bîgâne kalmak, çok ağır bir cürüm ve duygusuzluktur. Zira hadîs-i şerîfte buyruluyor:

“Mü’minlerin dertleriyle dertlenmeyen onlardan değildir!” (Hâkim, IV, 352; Heysemî, I, 87)

Gerçek bir din kardeşliği, sadece rahat zamanların çay-kahve muhabbeti değil, zor ve meşakkatli zamanlarda gösterilen yakınlıktır. Yani kardeşinin sevincini paylaşmak kadar, onun zor zamanında derdini paylaşmaya da gönüllü olabilmektir.

Yine bir hadîs-i şerîfte buyrulduğu üzere; hiçbir gölgenin bulunmadığı kıyâmet günü, Arş-ı Âlâʼnın altında gölgelendirilerek taltif edilecek yedi sınıf müʼminden biri de; “birbirlerini Allah için seven din kardeşleri”^[2] olacaktır.

Dipnotlar:

[1] Bkz. Hatîb el-Bağdâdî, Tarih, IX, 188; Abdullah bin Esad el-Yâfiî, Sâlihlerin Hikâyeleri, sf. 298.

[2] Bkz. Buhârî, Ezân, 36; Müslim, Zekât, 91.

Kaynak: Osman Nuri Topbaş, Kıssaların Diliyle Mü'minin Gönül Ufku, Erkam Yayınları