Fenerle İnsan Arayan Adamın Hikayesi

Hazret-i Mevlânâ’nın Mesnevî’sinde geçen bu hikâye, gerçek insanı aramanın mânâsını, insan-ı kâmil hasretini ve gönül insanlarının değerini anlatıyor.

Hazret-i Mevlânâ Mesnevî’sinde bir hikâye anlatır:

İNSAN ARIYORUM!

“Bir gece vaktiydi. Evimden dışarı çıktım. Kırlarda geziyordum. Bir adamcağızın elinde fenerle dolaştığını gördüm:

«–Bu gece karanlığında ne arıyorsun?» diye sordum.

Adam:

«–İnsan arıyorum!» diye cevap verdi.

Ona dedim ki:

«–Ne yazık ki boşuna yoruluyorsun! Ben yurdumu terk edip yollara düştüm de yine onu bulamadım. Git evine yat, rahatına bak. Nâfile arıyorsun, onu hiçbir yerde bulamayacaksın!»

Adamcağız acı acı baktı ve:

«–Bulamayacağımı ben de biliyorum. Ama yine de aramaktan zevk alıyorum! Onun hasreti bile bana zevk veriyor.» dedi.”

Hisse:

Zulüm ve haksızlıkların çoğaldığı, rûhî açlığın maddî açlığı geçtiği günümüzde en çok muhtaç olduğumuz kimseler, kalplere mâneviyat aşısı yaparak rûhen boğulmak üzere olanlara âdeta cankurtaran simidi atan gönül erleridir. Zira onlar, gönüllerini bütün mahlûkâtın huzur bulduğu bir rahmet dergâhı kılmış olan insan-ı kâmillerdir. Bugün toplumların en çok hasretini duyup aradığı kimseler, böyle keyfiyetli ve ideal insanlardır.

Ancak bu arayış ve bekleyiş, o ideal insanı yetiştirme gayretlerine dönüşürse, işte o zaman, aranan insanın bulunacağı andır. Zira gayretten uzak, pasif bir bekleyişten hiçbir hayırlı netice alınamaz.

Dolayısıyla gönülleri gafletten îkaz edip dâimâ hayır ve fazîlet yolunda irşâd eden, bu cihâna hidâyet ve adâletle yön veren müttakî nesiller yetiştirme gayreti içinde olmak ve ardında böyle yetişmiş bir insan mîrası bırakabilmek, her müʼminin gönül ufku olmalıdır. Aksi hâlde -Necip Fâzıl’ın tâbiriyle-:

“Tomurcuk derdinde olmayan ağaç, odundur!”

Hakîkaten; tomurcuklanmak ve meyve vermek derdinde olmayan kuru bir ağaç, kesilip ateşe atılmaktan başka ne işe yarar?!.

Spot:

Topraklar, şehirler ve binalar; keyfiyetli insan yetiştiremez. Fakat keyfiyetli insan; toprağı da ihyâ eder, medeniyet de inşâ eder…

Kaynak: Osman Nuri Topbaş, Kıssaların Diliyle Mü'minin Gönül Ufku, Erkam Yayınları