Peygamber Efendimiz Ümmeti İçin Neden Endişe Etti?

Peygamber Efendimiz’in (s.a.v.) ümmeti için duyduğu en büyük korku neydi? Bu endişenin altında hangi hakikat yatıyordu?

Amr bin Avf -radıyallâhu anh-’tan rivâyet edildiğine göre, Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem-, Ebû Ubeyde bin Cerrâh’ı cizye tahsîli için Bahreyn’e gönderdi.

PEYGAMBERİMİZİN ÜMMETİ İÇİN EN BÜYÜK ENDİŞESİ NEYDİ?

Ebû Ubeyde -radıyallâhu anh-, cizye mallarıyla Bahreyn’den geldi. Ensâr, Ebû Ubeyde’nin geldiğini duyup, sabah namazını Allah Rasûlü ile kılmak üzere toplandılar. Efendimiz namazı kılıp gitmeye kalkınca, Ensâr, Allah Rasûlü’nün yanına yaklaştılar. Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem- onları bu vaziyette görünce gülümsedi ve:

“–Ebû Ubeyde’nin Bahreyn’den mal getirdiğini duydunuz herhâlde?” dedi. Ensâr:

“–Evet, yâ Rasûlâllah!” diye cevap verdiler. Bunun üzerine Peygamber Efendimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem-:

“–Sevininiz ve sizi sevindirecek şeyler ümîd ediniz. Allâh’a yemin ederim ki, sizler için fakirlikten korkmuyorum. Fakat ben, sizden öncekilerin önüne serildiği gibi dünyânın sizin de önünüze serilmesinden, onların dünyâ için yarıştıkları gibi sizin de yarışa girmenizden, dünyânın onları helâk ettiği gibi sizi de helâk etmesinden korkuyorum.” buyurdu. (Buhârî, Rikàk, 7; Müslim, Zühd, 6)

Kaynak: Osman Nuri Topbaş, Faziletler Medeniyeti 1, Erkam Yayınları