MANEVİ SOHBETLERDEN İSTİFADE İÇİN NE YAPMALIYIZ?

0

Sohbet eden de dinleyen de daha önceden kendisini mânen hazırlamalı, sohbet meclisine ibâdet vecdiyle girmelidir. Zira mânevî sohbetlere iştirak, Peygamber Efendimiz’in Sünnet’ine ittibâ mâhiyetindedir.

Bu sebeple sohbet meclislerinin kıymetini iyi idrâk etmek ve sâlih kimselerin sohbetlerinde bulunmayı büyük bir nîmet bilip severek iştirâk etmek îcâb eder.

Sohbetlerden alınacak asıl fayda, oralarda verilen mânevî ölçüler çerçevesinde kişinin ilk olarak kendi durumunu muhâsebe edip zaaf ve yanlışlıklarını teşhis etmesidir. Daha sonra sohbetin mânâ iklîminde tefekkür ve tahassüs derinliğine dalarak hatâlarını tashih ve hâlini ıslah yolunda mânevî bir reçete alabilmesidir. Hâlis bir niyet ve samimî bir yürekle sohbete devam eden bir mü’min, sâlih amellerini artırmanın, ahlâkını daha da güzelleştirmenin azim ve gayreti içinde olur.

MANEVİ SOHBETLERDEN İSTİFADE İÇİN…

Mânevî sohbetlerden istifâde için, gönlün uyanık ve alıcı hâlde bulunması da zarûrîdir. Sohbet meclisinde duygusuz ve alık bir vaziyette bulunmak, yelkeni açılmamış bir geminin, esen rüzgârlardan istifâde edemeyip mesâfe alamayışına benzer. Bunun gibi, tefekkür ve tahassüs iklimine girmeyen, kalbini sohbetin feyz ve rûhâniyetine açmayan bir kimse de, mânevî istifâdeden mahrum kalır.

Dolayısıyla sohbetlerde geçen her ânı, bir ömürlük mânevî istifâde sûretinde tecellî ettirecek gönül uyanıklığıyla değerlendirip kendimiz için ders çıkarmaya ve hisse almaya gayret etmeliyiz.

Ayrıca kişi, sohbete tevâzû ile gelmeli, bildiği bir mevzû bile anlatılsa sanki ilk defa işitiyormuş gibi edeple dinlemeli, o mânevî iklimden feyz almaya çalışmalıdır.

SOHBETTEN EN ÇOK NASIL İSTİFADE EDERİZ?

İmâm Şârânî “el-Bahru’l-Mevrûd” adlı eserinde der ki:

“Bir mânevî mecliste en çok istifâde eden, orada en çok tevâzû ve mahviyet gösterendir. Çünkü rahmet-i ilâhî dâimâ fakîru’l-meşreb, mütevâzı kimselerin gönlüne nüzûl eder. Görmüyor musunuz ki, yağmur suları bile dâimâ (yüksek ve sivri yerlerde değil) çukurlarda ve ovalarda toplanıyor, derelerde akıyor.”

Bu bakımdan, sohbete hâlis bir niyetle gelen kişi, ne kadar çok bilirse bilsin, müstefid olabilmek için sohbetin feyzine kalbini açmalıdır. Nasıl olsa ben bunları biliyorum, diyerek mağrur bir edâ ile bilgiçlik taslayanlar, ne kadar feyizli bir sohbette olsalar da istifâde edemezler. Zira kabını suya ters tutan, bir damla bile dolduramaz. Böyle bir kalbî galatla, yani nefsânî şımarıklıkla mâlûl olduktan sonra ne kadar sohbete iştirâk edilirse edilsin, kâmil bir fayda hâsıl olmaz.

Yûnus Emre Hazretleri mevzuyu ne güzel hulâsa eder:

Çeşmelerden bardağın, doldurmadan kor isen,
Bin yıl anda durursa, kendi dolası değil…

Bu yüzden insan ne kadar bilirse bilsin, sohbette sanki ilk defa dinliyormuş gibi dikkat ve nezâketle dinlemelidir.

Kaynak: Osman Nuri Topbaş, Sohbet ve Adabı, Erkam Yayınları

Paylaş.

Yorumlar

Önceki yazıyı okuyun:
İHSAN VE MURÂKABE ŞUURU

Nebevî hakîkatlerden hisse alarak gönlünü Allah sevgisi ve korkusuyla doldurmuş, ihsan şuuruyla yaşayan bir çobanın ibretlik hali... Abdullah ibn-i Ömer...

Kapat